Schrijnend geweld en toch poëtisch

In dit boek vertelt journaliste Adelaide Falcon hoe haar land (Venezuela) naar de knoppen gaat en hoe het haar lukte om aan de chaos te ontsnappen. Het heden waarin angst en corruptie regeren wordt afgewisseld met flashbacks en mooie herinneringen aan het verleden. Schrijfster Karina Sainz Borgo weet het schrijnend geweld verteerbaar maken door prachtig poëtisch taalgebruik. Het is een universeel verhaal over rouw en verlies. Verlies van degenen die je liefhebt, verlies van het land waarvan je houdt en verlies van identiteit waardoor je ook nog eens opgezadeld wordt met een schuldgevoel. Het heftige verhaal kwam bij mij hard binnen en maakte me misschien wel beschaamd omdat ik eigenlijk zo weinig van dit land wist.
Citaat: p.64
“Lange rijen mensen vulden de trappen van de Clínica Sagrario. Uitdrukkingsloze, gebroken mensen. Mannen, vrouwen en kinderen die op hun beurt wachtten in het voorportaal van het hiernamaals. Ze zagen er allemaal mager uit, geplaagd door de honger van die dagen, met een houding die iets weg had van de woede van mensen die zich niet meer herinneren dat ze ooit een beter leven hebben gekend.”