Levensverlengende kracht van taal

Zabor is een Tunesische man van 28 jaar. Hij is lelijk en loopt mank. Zijn moeder is overleden, zijn vader heeft hem verstoten. Als klein kind wordt hij daarom gepest door leeftijdsgenoten en voelt hij zich minderwaardig. Hij groeit op in een laaggeletterde omgeving. Als puber ontdekt hij de kracht van taal, eerst in de Koran en later in het Frans. Dan gaat een wereld van verbeelding voor hem open. Al lezende ontdekt hij dat hij door het schrijven van psalmen het leven van zijn dorpsgenoten kan
verlengen. Zijn eigenwaarde stijgt hierdoor tot grote proporties. Het verhaal speelt zich af aan de rand van de Sahara. Misschien dat het daardoor heel erg als los zand aan elkaar hangt. Door de vele herhalingen lukt het toch om de grote lijn vast te houden. Het is geen eenvoudig boek, maar wel prachtig, poëtisch en bloemrijk geschreven. Ik noteerde vele mooie citaten waaruit het moeilijk kiezen was. Het nodigt wel uit om direct nog eens te lezen.

Citaat p.124
Ik ben het aan mezelf verplicht om nauwkeurig te zijn: er komt meer bij mijn gave kijken dan bij een stervende plaatsnemen en een honderdjarige van hem te maken, of een zieke eerst van de pijn en dan van de vergetelheid te verlossen. Veel meer! Ik red de hele wereld met de lange schrijfsessies waar ik me op mijn kamer dagelijks toe zet, die veel weg hebben van gebeden of inventarisaties. Mijn schriften puilen uit met de stroom van één enkel verhaal waar kop noch staart aanzit, dat in zijn
hevige stroom muren, portieken, de geur van gebrande koffie en het raadsel van vrouwenoksels meevoert, evenals de kleuren van jurken en amandelbomen die glanzen in versteende waterstralen, en waarin geboortedata, namen en handen worden vermengd tot een alomvattende, verwoestende
vloed. Het verhaal is nodig om de doden tot leven te wekken, maar om het dorp te redden van onbeduidendheid is een herculeaanse vertelling vereist.