Luguber en toch geloofwaardig

Het Mexicaanse platteland. Het lichaam van de heks, een omstreden figuur, wordt gevonden.
Gaandeweg krijg je vanuit verschillende perspectieven een beeld van wat er gebeurd is en hoe het zover is kunnen komen. Dat is de kapstok waaraan het verhaal is opgehangen.
De roman lijkt in één adem geschreven, maar als lezer krijg je eigenlijk geen tijd om adem te halen.
Uitzonderlijk lange zinnen houden je bij de les. Het verhaal is rauw, luguber maar heel geloofwaardig. Thema’s als moord, geweld, corruptie, misbruik, drugs, drank, seks en homohaat komen met orkaankracht in een moordend tempo voorbij. Deze uitzichtloze wereld en het grove taalgebruik staan wel heel ver van mij af. Toch kruip ik vrijwel meteen volledig in de huid van de personages en
laat me meeslepen. Een uitzonderlijk en prachtig boek dat me nog wel even zal bijblijven.

Citaat p.95:
…; ze was zo verontwaardigd over wat hij zei, dat ze hem midden op straat begon uit te schelden, dat hij stom was, een verdomde idioot en dat hij iets aan zijn hoofd mankeerde, wanneer hij dacht dat zij, ZIJ, net als jij, fucking Munra, als een bedelares mee ging lopen met de meute van de Partij, je hebt, verdomme!, geen waardigheidsgevoel en geen greintje schaamtegevoel, verdomde hond, het
enige dat jij kunt is zielig doen, sodemieter op als jij denkt dat ik tijd heb om de scheten van die snotaap van een Pérez Rotzak te gaan zitten ruiken, dat deed ze, precies voor de Vergulde Schelp, waar alle mensen die over straat liepen het in hun broek deden van het lachen om hen, om de scheldwoorden en grove opmerkingen die Chabela uitkraamde, en Munra had zijn woede moeten inhouden, want hij wist wel dat het geen zin had, of beter gezegd: dat het neerkwam op zelfmoord, om te proberen in het openbaar met zijn vrouw te bekvechten: dat was zoiets als het inslikken van een ontgrendelde granaat.