Lezersrecensie
Ook de waarheid kent haar moment
Het meisje in de witte kimono is een historische roman geïnspireerd op waargebeurde gebeurtenissen rondom Japanse vrouwen en Amerikaanse militairen in de periode na de Tweede Wereldoorlog. Het verhaal ontvouwt zich in twee tijdlijnen: Japan in 1957 en de Verenigde Staten in het heden.
In 1957 staat de zeventienjarige Naoko op het punt een door haar ouders voorgesteld huwelijk aan te gaan dat de familiezaak veilig moet stellen. Maar zij heeft haar hart verloren aan een Amerikaanse soldaat — zo’n beetje de ergste keuze in een land waar in de nasleep van de oorlog Amerika nog altijd als vijand wordt gezien. In het heden zorgt Tori voor haar terminale vader wanneer ze een brief ontdekt die zijn verborgen geheimen onthult. Na zijn overlijden reist ze naar Japan om de waarheid over haar familiegeschiedenis te achterhalen.
Het verhaal komt wat traag op gang, waardoor ik even nodig had om erin te komen. Maar toen de twee verhaallijnen zich begonnen te verweven, kon ik het boek lastig wegleggen. Het taalgebruik is heel beeldend, soms bijna poëtisch. De Japanse wijsheden en beeldspraak zijn een waardevolle toevoeging en het gebruik van Japanse woorden tussendoor draagt bij aan de authenticiteit.
“Volgens een eeuwenoude overtuiging knoopt de hemel een onzichtbare draad rond de pink van mensen die bij elkaar horen en die zijn voorbestemd elkaar te ontmoeten, ongeacht tijd, plaats en omstandigheden."
De manier waarop status en familie-eer in het Japan van de jaren ’50 worden neergezet is veelzeggend. De auteur laat goed zien hoe belangrijk sociale positie was en waarom gearrangeerde huwelijken als noodzakelijk werden gezien om de juiste trede op de maatschappelijke ladder te bereiken of behouden. Maar ook welke hartverscheurende consequenties het kan hebben als je breekt met die conventies.
De thema’s zijn heftig: misbruik, tienerzwangerschap, verstoting en de schrijnende behandeling van gemengde kinderen en hun moeders in die tijd. Johns beschrijft deze gebeurtenissen en personages integer en geloofwaardig. De zorgvuldige research en historische onderbouwing van dit onderbelichte hoofdstuk uit de naoorlogse geschiedenis benadrukken de ernst van het verhaal en maken het des te indringender.
“Ik pluk elke week de mooiste bloemen voor mijn dochter, opdat ze weet hoeveel ik van haar hou.”
Tori’s verhaallijn bleef helaas iets oppervlakkiger uitgewerkt dan die van Naoko, maar het moment waarop beide verhaallijnen samenkomen is mooi uitgewerkt zonder overdreven sentimenteel te worden. Hoewel het verhaal hier en daar leunt op wat toevalligheden en ik gaandeweg een paar keer meende te weten waar het verhaal naartoe zou gaan, wist het emotionele slot me toch te verrassen. Met natte oogjes tot gevolg.
Een absolute aanrader voor liefhebbers van karaktergedreven historische romans.
In 1957 staat de zeventienjarige Naoko op het punt een door haar ouders voorgesteld huwelijk aan te gaan dat de familiezaak veilig moet stellen. Maar zij heeft haar hart verloren aan een Amerikaanse soldaat — zo’n beetje de ergste keuze in een land waar in de nasleep van de oorlog Amerika nog altijd als vijand wordt gezien. In het heden zorgt Tori voor haar terminale vader wanneer ze een brief ontdekt die zijn verborgen geheimen onthult. Na zijn overlijden reist ze naar Japan om de waarheid over haar familiegeschiedenis te achterhalen.
Het verhaal komt wat traag op gang, waardoor ik even nodig had om erin te komen. Maar toen de twee verhaallijnen zich begonnen te verweven, kon ik het boek lastig wegleggen. Het taalgebruik is heel beeldend, soms bijna poëtisch. De Japanse wijsheden en beeldspraak zijn een waardevolle toevoeging en het gebruik van Japanse woorden tussendoor draagt bij aan de authenticiteit.
“Volgens een eeuwenoude overtuiging knoopt de hemel een onzichtbare draad rond de pink van mensen die bij elkaar horen en die zijn voorbestemd elkaar te ontmoeten, ongeacht tijd, plaats en omstandigheden."
De manier waarop status en familie-eer in het Japan van de jaren ’50 worden neergezet is veelzeggend. De auteur laat goed zien hoe belangrijk sociale positie was en waarom gearrangeerde huwelijken als noodzakelijk werden gezien om de juiste trede op de maatschappelijke ladder te bereiken of behouden. Maar ook welke hartverscheurende consequenties het kan hebben als je breekt met die conventies.
De thema’s zijn heftig: misbruik, tienerzwangerschap, verstoting en de schrijnende behandeling van gemengde kinderen en hun moeders in die tijd. Johns beschrijft deze gebeurtenissen en personages integer en geloofwaardig. De zorgvuldige research en historische onderbouwing van dit onderbelichte hoofdstuk uit de naoorlogse geschiedenis benadrukken de ernst van het verhaal en maken het des te indringender.
“Ik pluk elke week de mooiste bloemen voor mijn dochter, opdat ze weet hoeveel ik van haar hou.”
Tori’s verhaallijn bleef helaas iets oppervlakkiger uitgewerkt dan die van Naoko, maar het moment waarop beide verhaallijnen samenkomen is mooi uitgewerkt zonder overdreven sentimenteel te worden. Hoewel het verhaal hier en daar leunt op wat toevalligheden en ik gaandeweg een paar keer meende te weten waar het verhaal naartoe zou gaan, wist het emotionele slot me toch te verrassen. Met natte oogjes tot gevolg.
Een absolute aanrader voor liefhebbers van karaktergedreven historische romans.
1
Reageer op deze recensie
