Lezersrecensie
Matig verhaal tegen een modieus decor
Parijs, 1877. Na de dood van haar moeder ziet de veertienjarige Claire Eiffel haar toekomst instorten en wordt ze gedwongen het huishouden van haar vader Gustave Eiffel te runnen. Gaandeweg groeit ze uit tot zijn onmisbare rechterhand en delen ze samen successen en teleurstellingen binnen gezin en bedrijf.
Het eerste deel van het boek richt zich sterk op Claire’s rol in het huishouden en schetst een gedetailleerd beeld van het comfortabele leven van de hogere klasse: personeel in huis, een modiste en ruime woningen. Claire wordt neergezet als een uitzonderlijk volwassen en wijze jonge vrouw, die fungeert als steunpilaar en rolmodel. Ze lijkt van alle markten thuis – van stoffen en mode tot het organiseren van sociale bijeenkomsten en het aansturen van personeel.
Wat minder concreet wordt uitgewerkt, is haar daadwerkelijke bijdrage aan het bedrijf van haar vader. De flaptekst suggereert een inhoudelijke rol, maar die blijft vaag. Wanneer haar inbreng op een enkel moment wel aan bod komt, oogt Claire als een doorgewinterde zakenman wiens inzichten zonder veel vraagtekens worden overgenomen door haar vader en diens nieuwe partner. Haar bijna foutloze karakter maakt haar daardoor wat onaantastbaar: ze wordt door iedereen bewonderd, maakt zelden fouten en op een enkel spijtmoment na berust ze in haar lot. Er zijn geen puberale uitspattingen, zelfs in één van de meeste leven veranderende keuzes aanvaart ze zonder morren wat haar wordt voorgesteld. Dat maakte het bij vlagen een tikkie ongeloofwaardig.
Hoewel het verhaal zich afspeelt tegen de achtergrond van echte historische gebeurtenissen, ligt de focus vooral op het dagelijkse leven, de sociale verplichtingen en de overvloedige levensstijl van de familie. Rondom de Eiffeltoren worden enkele wetenswaardigheden genoemd maar andere, grote historische momenten, zoals het project in Panama, worden opvallend vluchtig behandeld terwijl ik juist daar hoopte op meer diepgang en historische context. Het verhaal kabbelt een beetje voort en is bij vlagen zelfs wat saai: er gebeurt weinig dat niet al in de flaptekst is verklapt. Pas in de laatste pagina’s gebeurt er iets dat de boel opschudt, maar helaas is de uitwerking daar ook wat lafjes.
Al met al bleek Mademoiselle Eiffel dus niet echt het boek waarop ik had gehoopt. Dat ligt misschien meer aan mijn verwachting dan aan het boek zelf. Als je houdt van gedetailleerde beschrijvingen van het leven binnenshuis in die tijd, de etiquette en omgangsvormen binnen de rijkere kringen en je vindt het leuk om zijdelings iets mee te krijgen van het werk van monsieur Eiffel, vind je dit waarschijnlijk een prima roman.
Als je, net als ik, rekent op een historische roman vol rijke geschiedenis, kom je waarschijnlijk bedrogen uit. Ik had me er, mede door de hoge beoordelingen, erg op verheugd maar ben uiteindelijk een beetje mijn honger blijven zitten.
Het eerste deel van het boek richt zich sterk op Claire’s rol in het huishouden en schetst een gedetailleerd beeld van het comfortabele leven van de hogere klasse: personeel in huis, een modiste en ruime woningen. Claire wordt neergezet als een uitzonderlijk volwassen en wijze jonge vrouw, die fungeert als steunpilaar en rolmodel. Ze lijkt van alle markten thuis – van stoffen en mode tot het organiseren van sociale bijeenkomsten en het aansturen van personeel.
Wat minder concreet wordt uitgewerkt, is haar daadwerkelijke bijdrage aan het bedrijf van haar vader. De flaptekst suggereert een inhoudelijke rol, maar die blijft vaag. Wanneer haar inbreng op een enkel moment wel aan bod komt, oogt Claire als een doorgewinterde zakenman wiens inzichten zonder veel vraagtekens worden overgenomen door haar vader en diens nieuwe partner. Haar bijna foutloze karakter maakt haar daardoor wat onaantastbaar: ze wordt door iedereen bewonderd, maakt zelden fouten en op een enkel spijtmoment na berust ze in haar lot. Er zijn geen puberale uitspattingen, zelfs in één van de meeste leven veranderende keuzes aanvaart ze zonder morren wat haar wordt voorgesteld. Dat maakte het bij vlagen een tikkie ongeloofwaardig.
Hoewel het verhaal zich afspeelt tegen de achtergrond van echte historische gebeurtenissen, ligt de focus vooral op het dagelijkse leven, de sociale verplichtingen en de overvloedige levensstijl van de familie. Rondom de Eiffeltoren worden enkele wetenswaardigheden genoemd maar andere, grote historische momenten, zoals het project in Panama, worden opvallend vluchtig behandeld terwijl ik juist daar hoopte op meer diepgang en historische context. Het verhaal kabbelt een beetje voort en is bij vlagen zelfs wat saai: er gebeurt weinig dat niet al in de flaptekst is verklapt. Pas in de laatste pagina’s gebeurt er iets dat de boel opschudt, maar helaas is de uitwerking daar ook wat lafjes.
Al met al bleek Mademoiselle Eiffel dus niet echt het boek waarop ik had gehoopt. Dat ligt misschien meer aan mijn verwachting dan aan het boek zelf. Als je houdt van gedetailleerde beschrijvingen van het leven binnenshuis in die tijd, de etiquette en omgangsvormen binnen de rijkere kringen en je vindt het leuk om zijdelings iets mee te krijgen van het werk van monsieur Eiffel, vind je dit waarschijnlijk een prima roman.
Als je, net als ik, rekent op een historische roman vol rijke geschiedenis, kom je waarschijnlijk bedrogen uit. Ik had me er, mede door de hoge beoordelingen, erg op verheugd maar ben uiteindelijk een beetje mijn honger blijven zitten.
1
Reageer op deze recensie
