Bijvoeglijk naamwoorden festival in afgelegen Canada

Na een familiecrisis besluiten Alex en haar man met het gezin te verhuizen naar Canada om in het afgelegen vakantiehuis van haar ouders te gaan wonen in de hoop de relatiebreuken te herstellen. Het lijkt de perfecte omgeving om tot rust en tot elkaar te komen, tot er zich een ramp voltrekt en alles onzeker wordt.

De start overtuigt niet direct. Hewitts woordkeuze is bij vlagen zo bloemrijk dat het krampachtig wordt, alsof het verhaal me koste wat kost moet raken. De auteur valt vaak in herhaling — Daniel die zijn baan kwijt is, de voortdurende verwachting dat het toch ergens een film blijkt te zijn, en het hardnekkige gebruik van bepaalde woorden— en dat stoort.

Maar dan volgt er een twist en het onverwachte apocalyptische decor maakt dat het nu ineens alle kanten op kan en ik toch door wil lezen. Zeker in deze tijd, waarin we massaal worden klaargestoomd voor een noodsituatie, voelt het verhaal ineens heel beklemmend aan; dit zou ons immers ook kunnen overkomen. Maar opnieuw doet het taalgebruik meer kwaad dan goed en voelt het een beetje als rampenfilm met een chicklit-sausje.

Het boek wisselt tussen de perspectieven van Alex en Daniel, waarbij een groot deel van de hoofdstukken wordt afgesloten met een cliffhanger, wat de zin om door te lezen bevordert. Daniel zijn verhaallijn krijgt echter beduidend minder aandacht en als die er wel is, maakt hij keuzes die niet erg logisch aanvoelen maar vooral gemaakt lijken te worden om de heftigheid van de situatie te onderstrepen. Maar de auteur verzuimt vervolgens het verhaal zo te vertellen dat je gegrepen wordt door die gebeurtenissen, ze maakt er meer een opsomming van incidenten van waardoor het me maar nauwelijks wist te pakken.

De personages hebben me in het geheel niet kunnen overtuigen. Alex zit vol vooroordelen en voortdurend bezig met denkbeeldige strijd en competitie en haar oeverloze overdenkingen halen de vaart uit het verhaal. Ook de karakterontwikkeling bij de overige personages vind ik heel beperkt en clichématig terwijl daar gezien het verhaal veel meer uit te halen was.

Ook het aantal toevalligheden en onwaarschijnlijkheden stapelde zich op. Natuurlijk mag elke roman een beetje leunen op geluk of toeval, maar het was bij vlagen bijna lachwekkend hoe elke situatie precies goed uitpakte en er op een enkel incident na weinig gebeurde wat ik zou verwachten in de dystopische wereld die de auteur probeert te schetsen.

Al met al is dit dus nu de roman geworden die de kaft belooft. Die tipt dit boek voor liefhebbers van Kristin Hannah, maar waar zij uitblinkt in emotionele gelaagdheid en zorgvuldige opbouw, blijft De laatste sterren aan de hemel steken in een interessant concept met een rommelige uitwerking. Het verhaal heeft absoluut potentie en ik kan me voorstellen dat een regisseur er zo een spannende film van kan maken, maar als boek wist het me helaas niet te overtuigen, 2.5 ⭐