Niet mijn hype

Olifantenmeisje van Ellen Marie Wiseman vertelt het verhaal van Lily, die in de jaren '30 op tienjarige leeftijd aan het circus verkocht wordt. Ondanks dat dit geen nieuw boek is, dook het ineens overal op en alle lovende beoordelingen maakte me nieuwsgierig.

Het verhaal schakelt tussen verschillende perspectieven, waarbij Julia’s leven in het heden en dat van Lily in de jaren dertig elkaar afwisselen. De start is meteen heftig als Lily zonder pardon door haar moeder aan het circus wordt verkocht, nadat ze jarenlange fysieke en mentale mishandeling heeft moeten doorstaan. In het circus blijkt het leven al even hard. Thema’s als uitbuiting, misbruik, mishandeling en dierenleed worden expliciet beschreven. Het maakt de leeservaring bij vlagen zwaar, soms zelfs beklemmend, maar tegelijkertijd versterkt het de drang om door te lezen. Vooral in de hoop dat het beter wordt.

Het is zowel interessant als hartverscheurend om te lezen hoe het leven er achter de schermen bij het circus aan toe gaat. De auteur heeft zich hierbij laten inspireren door waargebeurde verhalen en het is schrijnend hoe mensen die toch al zo weinig ruimte kregen in de maatschappij, op de enige plek waar ze wel terecht konden volledig werden uitgebuit. Dierenliefhebbers moeten dit boek wellicht aan zich voorbij laten gaan (een trigger warning is in ieder geval op zijn plaats): de circuspassages zijn pittig en laten weinig aan de verbeelding over.

Toch had ik regelmatig het gevoel dat er meer in had gezeten. Het taalgebruik is vrij eenvoudig en de vele interne monologen haalden voor mij soms de vaart uit het verhaal. Bijfiguren blijven wat oppervlakkig, waardoor ik me minder met hen verbonden voelde. Vooral Julia’s verhaallijn voelde wat traag en soms wat toevallig en geforceerd. De bijna magische band tussen Julia en de paarden kon me niet overtuigen. Daarnaast zijn er enkele feitelijke slordigheden — zoals een albino-meisje dat zonder moeite in de volle zon loopt — en situaties die weinig realistisch aandoen, zoals iemand die na tien jaar isolement relatief normaal functioneert.

Uiteindelijk moet Olifantenmeisje het vooral hebben van de gebeurtenissen in het verleden, waar de emotionele impact het grootst is. Het is absoluut een aangrijpend verhaal met duidelijke potentie, maar die potentie wordt niet volledig benut door oppervlakkige uitwerking en ongeloofwaardige details.

Een prima boek, maar de hype wat mij betreft niet waard.