Lost in translation

Geschenk van de zee van Julia Kelly speelt zich af in een klein dorp aan de kust van Schotland, in een ‘ons-kent-ons’ gemeenschap waar geheimen moeilijk verborgen blijven. Wanneer Dorothy arriveert als nieuwe schooljuf, wordt gauw duidelijk dat ze niet zomaar door de gemeenschap zal worden opgenomen.

Als na een hevige storm een jonge jongen aanspoelt, wordt Dorothy gevraagd om voor hem te zorgen. Die zorg wakkert oude pijn aan en maakt dat Dorothy gedwongen wordt haar eigen emoties en verlangens onder ogen te komen. Dit gegeven vormt de kern van het verhaal, al krijg je als lezer ook een inkijkje in het leven van de andere dorpsbewoners. Daarin wordt pijnlijk duidelijk hoe beperkt de positie van vrouwen in die tijd was; hun wereld is klein, hun reputatie kwetsbaar en hun mogelijkheden beperkt.

Middels terugblikken wordt duidelijk hoe bepaalde relaties tot stand zijn gekomen en kom je achter de geschiedenis rondom het verlies van haar zoontje, dat tegen het einde tot een soort ontknoping leidt. Thema’s als rouw, eenzaamheid, onzekerheid en misverstanden staan centraal in een omgeving die met zijn gewoonten en cultuur inderdaad aanvoelt alsof je teruggaat in de tijd. De drenkeling lijkt haar tweede kans en schijnt daarnaast een nieuw licht op gebeurtenissen uit het verleden.

Ook de zee speelt – zoals de titel al suggereert – een prominente rol. Op het eiland kent vrijwel iedereen wel iemand die niet is teruggekeerd van de zee, en ook Dorothy’s verhaal is alom bekend. De verwijzing naar wisselkinderen uit Schotse volksverhalen geeft het geheel bovendien een mooi extra historisch tintje.

Maar ondanks dat het verhaal inhoudelijk alle ingrediënten bevat om me op zijn minst een klein snikje te ontlokken, wist het boek me toch niet écht te raken. Het eerste deel is vrij traag en de personages krijgen niet altijd de diepgang die ze verdienen, maar de grootste teleurstelling is de vertaling. Zinnen lopen niet altijd even soepel en hierdoor voelt sommige tekst onnatuurlijk en geforceerd aan. Waarschijnlijk zou het ingetogen ritme veel meer indruk hebben gemaakt als de juiste woorden waren gekozen.

Het boek leest wel makkelijk weg. De stijl is toegankelijk en melancholisch en het uitgangspunt van het verhaal is zeker intrigerend. Misschien komt het verhaal in de oorspronkelijke Engelse versie beter tot zijn recht, maar het miste voor mij echt gelaagdheid om de klapper te zijn die wordt beloofd.