Sterke jongedame

Het laatste vaderland omvat drie korte romans: Over de grens, Het laatste vaderland en Het beloofde land. In deze drie romans speelt Jole De Boer, een jonge vrouw uit het bergachtige Nevada, het grensgebied tussen Italië en Oostenrijk, de hoofdrol. In de eerste roman, gesitueerd aan het einde van de 19de eeuw, leren we haar kennen als een jong meisje dat voor het eerst met haar vader Augusto meegaat op smokkeltocht. Hoewel haar moeder haar smeekt om thuis te blijven, geeft Jole zelf aan dat ze met haar vader mee wil. Het is geen gemakkelijke tocht, maar ondertussen leert Augusto Jole de kneepjes van het vak, iets wat Jole van pas zal komen wanneer ze enkele jaren later alleen de tocht moet ondernemen. Nadat haar vader namelijk na een nieuwe smokkeltocht niet is thuisgekomen, neemt zij als oudste dochter de rol van smokkelaarster op zich. Tegelijk is ze ook naar hem op zoek en probeert ze viavia informatie over hem te bemachtigen. Ze reist alleen met haar paard Samson, maar de bergen vormen de ideale schuilplaats voor rovers, wat haar tocht des te gevaarlijker maakt.

Jole is het prototype van een sterke vrouw die bovenal haar ouders eert en liefheeft. Hoewel ze ervan droomt om de liefde te vinden, voelt ze zich verantwoordelijk voor haar ouder en haar jongere zus en broer. Ze heeft alles voor hen over en deinst er niet voor terug om keuzes te maken die ze aanvankelijk niet had willen maken. Ze heeft een sterk gevoel voor rechtvaardigheid, ook al bezorgt die haar aanvankelijk niet de bevrediging die ze hoopt te verkrijgen.

Hoewel de setting van Het laatste vaderland doet denken aan de prachtige verstilde romans van Paolo Cognetti, zien we hier een heel ander genre opduiken. Het laatste vaderland is een ware avonturenroman, die de lezer van de ene spannende gebeurtenis naar de andere meetroont. Op geen enkele plek krijgt de roman een inzinking en dat is voor een boek van 475 pagina’s toch wel bewonderenswaardig te noemen. Righetto weet de spanningsboog constant hoog te houden: de ene keer is dat omdat het ronduit spannend is – wanneer Jole bijvoorbeeld een rover op de vlucht achtervolgt – de andere keer omdat je emotioneel zo meeleeft met de personages, bijvoorbeeld wanneer Sergio, het broertje van Jole, heel ziek is.

Het gezapige tempo vindt zijn weerspiegeling in de stijl die Righetto hanteert. Hoewel de stijl eerder literair te noemen is, zeker wat de prachtige beschrijvingen van de natuur betreft, is het toch een boek dat prettig wegleest. Wie van spanning houdt en wie zich graag laat onderdompelen in minutieuze beschrijvingen over de noordoostelijke Italiaanse bergen, zal zijn gading beslist vinden in Het laatste vaderland.

Gelezen voor De Club van Echte Lezers, Atlas Contact.