Moeizaam begin, fijn einde

Voor @decrimecompagnie mocht ik Deadline van Carmen Prins lezen. Bedankt!

Carmen doet de catering voor kleine bedrijven wanneer ze door een kennis gevraagd wordt om haar coffeeshop even uit te baten. De eigenaar is namelijk toe aan wat rust. Maar hoe die rust precies wordt ingevuld, daar heeft Carmen het raden naar, want de eigenaar lijkt wel compleet te zijn verdwenen. Intussen vinden er ook in en rond de coffeeshop vreemde dingen plaats. Die zaken lijken met elkaar in verband te staan, maar behalve banaal vandalisme lijkt er aanvankelijk niets aan de hand. Of toch. Maar wie of wat zou het op de coffeeshop en haar eigenaar hebben gemunt? En waarom? En is Carmen zelf wel nog veilig?

Ik had even moeite om in het boek te komen en dat had twee redenen. Het verhaal komt relatief traag op gang, pas in de tweede helft zit er wat vaart in de gebeurtenissen en komt de spanning meer aan bod. Daarnaast moest ik ook wennen aan de schrijfstijl. In tegenstelling tot de verhaalopbouw ging de stijl soms iets te snel en direct voor mij, in bepaalde passages bijna van de hak op de tak. Maar ook hier geldt dat ik me vooral moest aanpassen aan het boek. Eenmaal ik de helft van het boek had bereikt, zat ik helemaal in het verhaal.

Ik genoot in het bijzonder van de manier waarop Carmen Prins Terschelling voor mij tot leven bracht. Hoewel ik er nog nooit ben geweest, was het geen probleem om de coffeeshop, de camping en de veerboot voor me te zien opdoemen.

Dit is het tweede boek van Carmen Prins en hoewel ik in het begin wat moeizaam door het boek geraakte, smaakt dit verhaal zeker naar meer. Ik heb Carmens kookpunt, haar debuut, op mijn tbr gezet.