Goede poging

Als progressie in het herstel van een burn-out uitblijft, volgt nader onderzoek en krijgt Sil de diagnose Ziekte van Alzheimer. Ze is 46.
Sil raakt niet alleen het werk kwijt waar ze aan verknocht is, ze raakt ook zichzelf geleidelijk kwijt, wat de verhouding tot haar partner Lina en haar naaste vrienden Barbara en Pier verandert. In wisselend perspectief beschrijft Gelukkige Dagen de achteruitgang en toenemende ontreddering van Sil, de gevoelens van onmacht, verdriet en rouw, maar ook de onvoorwaardelijke liefde en vriendschap die Sil, Lina, Pier en Barbara bindt.

De indeling naar de seizoenen geeft het boek een strakke structuur, die contrasteert met de onvoorspelbaarheid in het gedrag en de gedachten van de hoofdpersoon. Hoewel er soms momenten zijn waarin Sil tot een heldere redenering of een - zij het kort - goed gesprek in staat is, valt zij steeds meer terug in flarden van herinneringen aan gelukkiger tijden. Gedachten en herinneringen worden meer en meer fragmentarisch, zodat de lezer een vervreemdend effect beleeft. Toch houdt de verteltrant in de derde persoon de lezer op afstand.

In literair opzicht bevat het boek geen verrassingen of hoogtepunten. Rechttoe, rechtaan taalgebruik is in dienst gesteld van het onderwerp. Door een eenvoudige zinsbouw en woordkeus leest het boek vlot.
Van Marissing zet het verval beeldend neer aan de hand van dagelijkse situaties. Naarmate het boek vordert, lezen die voorvallen meer als herhaling en versterking van vertoond gedrag dan van een verandering in gedrag of karakter. Daardoor dreigt de aandacht soms te verslappen.
Existentiële vraagstukken spelen wel in de hoofden van de vier personages, maar ondanks de diepe vriendschap gaan zij het gesprek daarover niet of nauwelijks aan. Een gemiste kans.
Gaande het verhaal ontstaat een interessante omdraaiing: gaat het boek over het ziekteproces van een jonge vrouw met dementie of over de strijd van de mantelzorger om haar geliefde te ondersteunen en te verzorgen tot dat echt niet meer gaat?

De titel verwijst naar het toneelstuk Happy Days van Samuel Beckett over een vrouw die verzandt en steeds verder wegzakt. Over een leven waarin zinloosheid en eenzaamheid de overhand krijgen. Een leven dat weinig meer te bieden heeft dan de herinnering aan geluksmomenten.
Gelukkkige Dagen is een goede poging om de wreedheid van jongdementie onder de aandacht te brengen en geeft stof tot nadenken, maar er had meer in gezeten.