De spanning moet het doen

Ruth Kelly (1968) was minister en staatssecretaris in het Verenigd Koninkrijk, journalist en ghostwriter. Ze heeft zich toegelegd op het schrijven van thrillers.

De hoofdpersoon, Hollie, heeft haar baan als wetenschappelijk onderzoeker bij een medisch laboratorium opgezegd om als onderzoeksjournalist de strijd aan te binden tegen aanbieders van onbetrouwbare en extreme gezondheidstherapieēn die wanhopige mensen geld uit de zak kloppen. Ze meldt zich aan bij een kuuroord hoog in de Zwiterse bergen, dat uitsluitend toegankelijk is per kabelbaan. Daar doet ze er alles aan om bewijs te vinden voor onoirbare praktijken, een verdwijning en een zelfmoord na het afronden van de kuur. Dat bewijs krijgt ze niet in de schoot geworpen en uiteindelijk komt ze zelf in gevaar.

De spanning zit er al snel in, ook door verwijzingen naar het getroebleerde leven van Hollie; waarvan de details stapsgewijs worden blootgelegd. Het verhaal van Hollie wordt afgewisseld met de ervaringen van twee andere gasten van het kuuroord, Martyn en Florence. Die afwisseling draagt bij aan de spanningsopbouw. Het verhaal van Hollie in de ik-vorm speelt in het nu, die van Martyn en Florence zijn flashbacks die steeds dichter bij het nu komen.

Helaas wordt het verhaal allengs ongeloofwaardiger. In het laatste deel zakt het definitief door de bodem. Met veel herhaling, een wonderbaarlijke opstanding en een redding die zo uit de lucht komt vallen.
De spanning moet het doen. De diepgang is beperkt en de stijl valt niet op door bijzonder of mooi of gevarieerd taalgebruik. Wel door de slechte vertaling.