Actueel en voelbaar

Angelique Haak (Spijkenisse, 1978) schrijft thrillers en feelgoodromans. Haar debuut in 2017, Een nieuw begin, werd genomineerd voor de Schaduwprijs, een literaire aanmoedigingsprijs voor het spannendste Nederlandstalige debuut.

Clair groeide op in een situatie van huiselijk geweld en seksuele intimidatie, waarbij ze haar zusje Demi probeerde te beschermen. Toen ze zelf het slachtoffer werd en niet bleek te kunnen rekenen op de steun van haar moeder en zusje, verbrak ze alle banden. Gevormd door haar jeugd, heeft Claire voor zichzelf een wereld opgebouwd waarin geen ruimte is voor genegenheid. Ze heeft geen vrienden, gaat contact met collega’s zo veel mogelijk uit de weg en vindt vrijblijvende seks prima, zolang er geen claim wordt gelegd. Een liefdesrelatie is haar een gruwel. Ze heeft zich bekwaamd in jiujitsu om zich nooit meer te laten overmeesteren. Als haar moeder haar na jaren benadert om te vertellen dat haar zusje is verdwenen, is Claire vastbesloten Demi te vinden. Ze gaat op onderzoek uit met gevaar voor eigen leven. Dan blijkt wie de sterkste is.

De sterkste zus is vlot geschreven, soms met zeer expliciete scènes. Het is opgebouwd uit drie delen. In het eerste deel leren we Claire kennen in haar huidige situatie als freelance journalist, met flashbacks van gebeurtenissen in haar jeugd die haar nog steeds dwarszitten. Deel 2 vertelt het verhaal van Demi. Overigens zit daar iets minder vaart in. Deel 3 betreft de zoektocht naar Demi die Claire naar Brazilië brengt. Langzaam ontdekt Claire hoe de vork in de steel zit en komt er ruimte om het verdriet dat ze van kind af aan heeft omgezet in ongevoeligheid en vechtlust, toe te laten.

Ik zou het boek niet bestempelen als thriller. Eerder als psychologische roman met spannende elementen. Het wisselend perspectief in de ik-vorm, waarin het heden wordt afgewisseld met flashbacks, geeft de lezer informatie die de personages niet hebben, wat de spanningsopbouw bevordert.
Angelique Haak weet actuele thema’s als huiselijk geweld, misogynie en femicide en de mechanismen die vrouwen er kennelijk van weerhouden aan hun situatie te ontsnappen, voelbaar te maken. Het is jammer dat ze niet ook het perspectief van de dader heeft belicht.
De wisselingen in lettertypen om het onderscheid te duiden in heden en flashbacks, maken het onnodig onrustig. En dan zijn er ook nog passages in cursief, waarvan de functie niet altijd duidelijk is.
Al met al een goed verhaal, al zijn er vraagtekens te plaatsen bij het eind.