Wauw, wauw, wauw

Ik las de afgelopen weken Fairy Tale van Stephen King.
Wauw, Wauw, Wauw.... Wat kan deze man toch schrijven... Niet normaal. Ik lees zijn horror erg graag, maar dat staat zo volledig los van dit boek. Een heerlijk fantasyboek met zo enorm veel spanning, hoop, conflict in twee (of meer?) werelden. Zijn manier van schrijven is zo enorm goed. Je ziet het hele verhaal als een film aan je voorbij gaan. Het boek is bijna niet weg te leggen (helaas moest ik dit wel steeds door Long Covid concentratieproblemen). Elke keer als ik moest stoppen met lezen, leek het boek me wel te roepen, schreeuwen zelfs: Lees mij verder !!!
De ik-persoon van het verhaal is Charlie Reade. Een student die op jonge leeftijd z'n moeder is kwijtgeraakt en daardoor ging zijn vader aan de alcohol. Hij moest toen zowel voor zichzelf als voor z'n vader zorgen. Op school doet hij het best goed qua leren, maar ook op het gebied van sport doet hij het erg goed. Als hij 17 is, heeft hij het eigenlijk allemaal goed op orde en ook met z'n vader gaat het (weer) goed. Bij hen in de straat woont Howard Bowditch met z'n hond Radar. Deze man is erg op zichzelf en is eigenlijk altijd sjachrijnig tegen iedereen, behalve tegen zijn hond. Op een dag ziet Charlie dat Howard gevallen is, nou ja Radar waarschuwt hem eigenlijk. Hij gaat kijken of hij hem kan helpen, hij zorgt voor Howard en voor Radar. Als Howard na een tijd zorgen toch sterft, erft Charlie alles. Hij vindt een cassettebandje wat Howard voor hem heeft achtergelaten. Hij gaat op ontdekkingstocht waar de gekke geluiden uit de schuur vandaan komen en wat hij dan ontdekt, verandert zijn hele leven.
Het boek is volledig geschreven vanuit de ik-persoon Charlie (17 jaar) waardoor je zijn gevoelens, zijn verbazing, zijn gedachten en zijn verwondering goed kan volgen. Het is alsof je zelf in het verhaal mee gaat op avontuur. Dit is echt een dikke 5 sterren waard!