Spannend van het begin tot het eind

Ik las 'Abdij van de nacht' van Ellis van Zijll.
Waar ik soms een boek in een week uit kan lezen,  duurde het bij dit boek een stuk langer. Ik denk wel zo'n anderhalve maand. Dat ligt natuurlijk deels aan m'n terugval van de Long Covid (waardoor ik niet zo lang achter elkaar kan lezen), maar ik denk ook wel deels aan de schrijfstijl van het boek.  Waar ik het boek 'het Ibis hof' van haar in één adem uit heb gelezen,  kostte het me bij dit boek meer moeite. Ik denk dat het misschien te maken heeft met de omgeving die niet meteen herkenbaar was (in tegenstelling tot het Ibis hof, wat over de Egyptische Goden ging) en de zinsopbouw die soms wat lastiger was, denk ik.
Aan het verhaal lag het zeker niet. Vanaf het begin bouwt Ellis de spanning op.

Dago groeit op bij zijn ouders met de constante druk dat de rovende sekte hen kan overvallen. Dat ze niet genoeg hebben om af te geven,  waardoor ze zijn ouders zouden kunnen vermoorden. Dago bidt tot de Lupus Dei (de wolvengod) en hij wordt opgehaald om mee te gaan naar het klooster. Hij wordt daar veel gepest, maar moet uiteindelijk ook mee op jacht. Tijdens de jacht gebeurt er iets bijzonders wat zijn leven voorgoed zal veranderen.
Ellis heeft de hoofdpersonen goed uitgewerkt, waardoor ik een goed beeld kreeg van hoe de karakters waren, maar me ook echt een voorstelling kon maken hoe ze eruit zien.  Ook met verhaal is beeldend omschreven, waardoor het als een film aan me voorbij ging. 
Als je van fantasy houdt,  van spanning en onverwachte plots, is dit echt een boek voor jou! Ik heb ervan genoten!