heftig

Ik ben geen sentimenteel mens, iemand die snel geëmotioneerd raakt of veel gevoelens laat blijken.
Maar soms zijn er momenten, dat ik er vrij weinig tegenin te brengen heb en het lezen van Licht in de tunnel was zeker zo’n moment.

Marc de Hond schrijft zijn laatste boek, als hij achter komt dat hij blaaskanker heeft.
Wat een heel heftige periode wordt, weet hij met zijn zwarte humor, krachtige anekdotes en vooral veel eerlijkheid tot een mooi nalatenschap te maken.
Ik denk dat dit boek precies laat zien hoe hij dat graag wilde.
Het laat zien hoe hij was.
Ik kende hem natuurlijk niet persoonlijk, maar na het lezen van dit boek voel ik het wel zo.
Alleen al door zijn zwarte humor ben ik op slag van hem gaan houden.

Op veel vlakken voel ik verbondenheid met zijn verhaal en het boek.
Het verlies van zijn moeder op jonge leeftijd, het ziek worden en vooral het altijd willen weglachen van zijn gevoelens en problemen.
Maar ook las ik een kant die mij aan het denken zette.
De vader die weet dat hij zijn kinderen moet achter laten en de man die weet dat zijn vrouw verder moet zonder hem.
Hartverscheurend.
Ik kan alleen maar diep respect opbrengen voor hoe hij met deze situatie om is gegaan maar zeker ook hoe zijn vrouw Remona dit heeft moeten doen.
Wat een topwijf!
Ik heb vele mooie quotes gelezen in het boek en ik zet er nog eentje bij: je weet pas hoe sterk je bent, als sterk zijn het enige is wat je kan doen.

Ik hoop dat Remona, Livia, James en al Marcs dierbaren elke dag weer lichtjes ophangen in de tunnel want als er iets duidelijk is, is het dat je het echt zelf moet doen en hij zou het niet anders gewild hebben.

☆ Sterren geven voor een boek dat zoveel meer is dan een mooi verhaal vind ik niet toepasselijk. De enige reden waarom ik dit op Hebban toch gedaan heb is om de recensie te kunnen plaatsen, omdat ik wilde delen hoe het mij geraakt heeft.