veel humor

Moorden in het noorden deel 3 De moord op de mollenman – Liesbeth van Kempen

Het gaat over Annemiek die de mollenman vroeg in de ochtend dood aantreft in haar tuin. Het ziet er naar uit dat hij op dezelfde manier vermoord is als de mollen.
Fleur en Fenna schieten haar te hulp en vervolgens gaan de drie eigenzinnige amateurdetectives op onderzoek uit. Al snel stuit Annemiek op nog een lijk. Het wordt een verwarrende zoektocht naar de dader, want is de moordenaar een enorme dierenvriend of juist een dierenbeul? Of heeft dat er helemaal niets mee te maken omdat er gewoonweg te veel verdachten zijn?

Op de cover zie je een fries landschapje. Meer een plaatje voor een kalender dan voor een boek.
Door de tekst heb je door dat het een thriller is. Pas wanneer je op de achterkant de beschrijving leest heb je door dat het om een cosycrime gaat.

Recensie:
Voor boekinkt mocht ik dit boek lezen.
De moord op de Mollenman is het derde deel in de Moorden in het Noorden reeks.
Ik heb de vorige twee delen niet gelezen en was benieuwd of dat een probleem ging zijn.
Het speelt zich af in Friesland en laat ik nu een rasechte Friezin zijn dus ik was heel benieuwd of ik wat zou herkennen in het verhaal.
Het boek begint met een zin: “Voor Olli, Mijn allesie, die wel raad weet met een molshoop; gewoon doelgericht eroverheen plassen.”
Mijn gevoel was gelijk goed, want ik houd van dit soort humor. Ik was ook zeer benieuwd wat het verhaal erachter zou zijn. En kan niet wachten om met een grote grijns door te lezen.

Quote: ‘En wat maakt het uit of ze in een kissie leg of in de volle grond, opgevreten wordt ze toch.’
Annemiek is vanuit Blaricum verhuisd naar het dorpje Roggedorp. Dat is een fictief plaatsje. De rest van de dorpen die ter sprake komen zoals Heerenveen en Joure bestaan echt.
Wat het extra leuk maakt is dat ik dus in Joure ben opgegroeid. Helaas herkende ik de beschrijvingen niet echt.
Annemiek heeft door een oproep in de dorpskrant contact met twee vrouwen die ook import zijn. Fleur, woonde eerst in Amsterdam en Dorien, een rasechte Utrechtse. Ze hebben een gezamenlijke hobby, amateurdetective zijn.
De personages vond ik niet echt diepgang hebben. Maar misschien hoort dat niet in een cosy crime. De karakters had ik wel snel door. Annemiek is niet al te snugger, zeg maar echt dom en onnozel, Dorien weet iedereen voor haar karretje te spannen en niet altijd op een frisse manier. Ze heeft zwarte humor en soms groffe uitspraken. Annemiek probeert haar nog een beetje beschaving bij te brengen. Fleur is fanatiek als ze het vermoeden heeft dat een dier word mishandeld of verwaarloost.

Mijn leeservaring: Het boek bevat ontzettend veel humoristische zinnen en situaties. Het leest gemakkelijk, vlot en is op een luchtige manier geschreven. Regelmatig moet ik lachen.
Ookal vinden er natuurlijk ook erge dingen zoals moorden plaats, maar ze worden vaak weer voorzien van humor.
Soms kom je Friese zinnen in het boek tegen maar wat die betekenen(voor niet friezen) kom je gelijk daarna te weten.
In het begin vond ik de schrijfstijl wat kinderlijk overkomen maar nadat ik aan de manier van schrijven gewend raakte, vond ik het toch wel leuk.
Soms vond ik de schrijfstijl iets te luchtig waardoor ik diepgang mistte.
Ik ben wel benieuwd of dat komt omdat ik deel 1 en 2 niet heb gelezen. Dus ik heb me voorgenomen om die toch nog te gaan lezen.
Ach het is een leuk boek om even tussen de gruwelijke thrillers door te lezen als je van cosy crime houdt tenminste.