Matig en traag

Elspeth Spindle leeft al elf jaar op de vlucht voor de Koning van Blunder, omdat ze als kind besmet raakte met een magische infectie. Die magie leeft in haar voort als de Nachtmerrie: een oude, mysterieuze geest in haar hoofd die haar beschermt, maar ook zijn eigen duistere geheimen heeft.
Wanneer Elspeth de rebelse prins Ravyn Yew ontmoet, raakt ze verwikkeld in zijn gevaarlijke plan om de twaalf Voorzienigheidskaarten te vinden, die de sleutel vormen tot het bevrijden van het door mist en magie geteisterde koninkrijk Blunder. Terwijl ze samen vechten en hun band sterker wordt, ontdekt Elspeth dat de Nachtmerrie steeds meer macht over haar krijgt.
Om haar land te redden, zal Elspeth moeten beslissen of ze het monster in zichzelf kan beheersen of dat ze het moet loslaten.

Een duister venster had alle ingrediënten in zich om een meeslepende fantasy vol mysterie te worden: een wereld van magie, kaarten en duistere geheimen. Helaas blijft het verhaal grotendeels hangen in zijn eigen traagheid.

Vanaf het begin had ik moeite om echt in het boek te komen. De vaart ontbreekt volledig. De spanning die je verwacht van een titel als Een duister venster komt nauwelijks tot leven. Er zijn momenten waarop je denkt: “nu komt er iets”, maar telkens dooft het weer uit voordat het echt interessant wordt.

Toch is er één element dat mijn nieuwsgierigheid wist vast te houden: de kaarten. Dat mysterie, wat ze betekenen, wat hun rol precies is en wat er gebeurt als ze allemaal in handen zijn, zorgde ervoor dat ik bleef doorlezen, al was het met moeite. Gillig weet wel een intrigerend concept te bedenken, alleen komt de uitvoering niet tot zijn recht.