De liefde zal nooit vergaan

Dit boekwerkje kreeg ik als verjaarscadeau van mijn zoon. Hij was op zoek naar een presentje en als het voor zijn pa is, dan begeeft hij zich meestal richting de boekenwinkel (altijd goed!) en daarbij koos hij min of meer op goed geluk en puur op basis van de titel. Hij weet dat ik bijzonder geinteresseerd ben in levensvraagstukken, filosofie, religie etcetera.
Dit persoonlijke 'verslag' van Verheij heb ik met veel plezier gelezen. Het is geen zware kost en heel erg op de praktijk en het hier en nu gericht.
Ik lees en begrijp de 'omzwervingen' van Verheij en de verschillende mate van strengheid die hij binnen het Christelijke geloof is tegengekomen. Alle gradaties kom je zowel binnen de Katholieke tak als binnen de Protestantse tak tegen. Ik ben zelf veel minder van de belonende en straffende God uit het Oude Testament en veel meer een Jezusfan.
In dit boek vind ik Verheij zo nu en dan te scherp en te stellig en dat is jammer.
Twee voorbeelden.
Verheij haalt Psalm 137 aan waarin kinderen van de vijand op rotsen verpletterd moeten worden. Hij ziet dit als wake-up call om te voorkomen dat we fouten van vorige generaties herhalen. Persoonlijk kan ik daar niet veel mee en de liefde en genade die Jezus ons voorleefde geven mij veel meer kracht. Op pagina 114 noemt hij dat een 'steriele blik op de wereld' en 'de makkelijke oplossing'. Dan voel ik me toch een beetje gekrenkt.
Verheij waagt zich aan het verhaal van Job en de vraag naar het waarom van het lijden in de wereld. Zijn conclusie is simpel: lijden gebeurt elke dag, er is geen antwoord op het waarom en 'Mooier of makkelijker moet je het niet willen maken'. Op pagina 140 maakt hij voor mij een te grote stap door aan te geven dat lijden geen deel is van een of ander hoger plan. Dat is wetenschappelijk inderdaad niet aan te tonen, maar er zijn wel heel veel mensen die daarin geloven en – wat belangrijker is – daar ook hun troost uit putten. Is dat niet fijn? Daarmee maak je het voor sommigen juist wel iets makkelijker en misschien zelfs iets mooier.

Mijn waardering was inmiddels gedaald naar 2 sterren, maar waarom zou ik een andere mening laag waarderen? Alleen omdat ik een andere geloofsopvatting heb? Dan bijt ik mezelf in de staart, is het niet? Ik vind dat Verheij heel openhartig is en dat waardeer ik. Bovendien maakt het einde van het boek alles goed waar Paulus het laatste woord krijgt en een rijk religieus leven compleet aan de kant zet met een lofzang op de liefde. Prachtig. Ik citeer alleen de laatste zinnen:
“Alles verdraagt ze,
alles gelooft ze,
alles hoopt ze,
in alles volhardt ze.
De liefde zal nooit vergaan.”