Zo krijg je geen medestanders

Voor mijn verjaardag gekregen van mijn dochter, die zich enorm betrokken voelt in dit maatschappelijke vraagstuk.
Hartstikke goed natuurlijk en het maakt me trots dat ze daar over nadenkt en zich een mening vormt.
In deze discussie schaar ik mijzelf maar even onder de 'zwijgende meerderheid' die zich steeds meer bewust begint te worden van het 'onbewuste superioriteitsgevoel'. Let op: je voélt je niet superieur aan een ander. Het is een soort ingebakken, aangeboren onderbewustzijn. Het zit in je genen. Dat maakt je niet schuldig. Dat maakt je geen racist. Wel worden we opgeroepen om ons bewust te worden van dat onderbewuste.
De vraag is: hoe krijg je mensen zo ver?

Niet op deze manier!
De bedoelingen (lees: de boodschap, zie hierboven) zijn goed, de manier waarop het is uitgewerkt bewerkt juist het tegengestelde.
Ik ben het namelijk eens met de boodschap en ben me ook steeds meer 'bewust' van institutionele verschillen. In deze tekst staat het bij herhaling op zo'n verkeerde manier opgeschreven (spreek me niet zo sarcastisch aan als 'lieve witte lezer') en met zulke verkeerde voorbeelden (van die mensen die langer zijn dan 1,82m) dat het bij mij irritatie opwekt. Ik word juist weer teruggeduwd in mijn oude traditionele hokje. Da's toch jammer! En niet de bedoeling lijkt mij.
Op pagina 63 staat: 'Ik noem je geen racist.' en die zin wordt direct gevolgd door 'Maar...'.
En we weten allemaal wat dat betekend: als je iets zegt en daarna verdergaat met 'maar' dan meen je niets van die vorige zin. En dan kun je zeggen: joh, zit niet zo te zeiken, doe niet zo moeilijk.
Als je dat zegt heb je niet in de gaten hoe gevoelig de discussie ligt.

Er moet wat veranderen!
Dat is duidelijk.
Op deze manier komen we niet dichter naar elkaar toe en geen stap vooruit.