Weinig kritisch

Het boek geeft een mooie inkijk als aanvulling op alle discussie over het WK voetbal. Van binnenuit geeft het een redelijk objectieve blik op deze bijzondere samenleving die uit een klein aantal bedoeinefamilies in korte tijd is uitgegroeid tot het rijkte land ter wereld. Maar ten koste van wat? En vooral ten koste van wie? Hier en daar kom je situaties tegen die je op zijn minst aan het denken moeten zetten. Wil je als samenleving zo met elkaar omgaan? Nee toch!? En dan komt daar natuurlijk direct de vraag achteraan: wil je onderdeel zijn van die samenleving? Blijkbaar heeft Wieringa daar minder problemen mee dan ik had gedacht. Het boek heeft een open einde, want hij geeft aan te zullen vertrekken maar dan ben ik natuurlijk wel benieuwd of hij ook echt is gegaan. Nee dus. Zijn vrouw is overgekomen en ze zijn nog twee jaar gebleven. Boeh !!!
Zakken vullen om vervolgens je eigen droom te kunnen verwezenlijken (YXIE in de buurt van Parijs) of zoals Wieringa het zelf aangeeft: " „Ik heb mezelf ooit met een voetbalcoach vergeleken. Ik was altijd in dienst als coach. Nu heb ik mijn eigen voetbalclub.”. Driewerf boeh !
Zo sta ik niet in het leven, maar goed ... als iemand het voor zichzelf kan verantwoorden. Ik vind het best.