Grootse mix van emoties

Oké, ik geef het toe: op het eerste oog is dit boek een ietwat bleke imitatie van de debuutroman van Stuart. Het Glascow-milieu uit de arbeidersklasse, een onhandig en wereldvreemd tienerkarakter, inclusief de alcoholische moeder die gevaarlijk dicht bij het voor zichzelf kapen van het boek komt. Zelfs de samenstelling van het gezin, met drie kinderen, bestaande uit een gewelddadige oudere broer, een bedachtzame middelste zus en de verlegen jongste zoon, is vergelijkbaar met die van Shuggie.

Maar uiteindelijk blijkt dit toch een heel ander – en voor mij nog beter – verhaal. Met als kern een beginnend en teder liefdesverhaal tussen twee tienerjongens. Wat kan die Stuart schrijven! Gruwelijk en gevoelig. Afstandelijk en dicht op de huid. Met hardheid en emotie. En dat allemaal tegelijkertijd.

Er is (nog) meer volwassenheid gekomen in de schrijfstijl van Stuart en de manier waarop hij navigeert tussen verschillende tijdsbestekken die in de laatste hoofdstukken prachtig – en met zo veel emotie en pijn en tegelijk met zo veel hoop – bij elkaar komen. Ook de plotwendingen en karakterisering zijn er stevig op vooruit gegaan. Vooral dat laatste: ik was onder de indruk van de ‘levendigheid’ van zelfs de meest kleine personages.

Als een schrijver zich zo ontwikkeld, is het dan een probleem dat hij bij het thema blijft waar hij het meest vanaf weet?!

Dacht het niet!

Bring it on!