Persoonlijk relaas

Dominique Prins-König (°1969) is gehuwd, mama van 2 zonen en werkt(e) als freelance journalist voor onder meer het Algemeen Dagblad, De Persgroep, Vriendin, Santé, Libelle en Wij Jonge Ouders. Ze schreef al honderden artikelen en twee boeken. Haar derde boek, Mrs P is een persoonlijk relaas over haar ziekte geworden en werd uitgegeven door Uitgeverij Elmar.

Wanneer Dominique, de schrijfster van dit boek, na enkele serieuze tegenslagen last krijgt van lichamelijke kwaaltjes is een erge ziekte het laatste van haar gedachten. De ongemakken wijt ze in eerste instantie aan de stress die samen met de tegenslagen gepaard ging, maar wanneer ze van haar bejaarde buurman te horen krijgt dat hij Parkinson heeft en ze de symptomen hiervan gaat opzoeken komt toch ongerustheid boven. - “Haha, volgens mij heb ik ook Parkinson!' Wat ik tegenkom is namelijk een exacte opsomming van mijn eigen klachten. Maar ik ben pas 49. Natuurlijk heb ik geen Parkinson!”. - Een bezoek aan de neuroloog is onvermijdelijk en jammergenoeg bevestigt hij haar vermoeden. Mrs. P is geboren.

Wat we krijgen is een verhaal van hoe de ziekte ontdekt, bekendgemaakt en behandeld wordt en hoe de schrijfster hiermee omgaat. Een zeer persoonlijk relaas dus met ups en downs, maar toch heeft het me niet echt heel diep weten te raken omdat er een bepaalde afstand naar de lezer toe gecreëerd wordt. Zo worden de kinderen “jongste zoon” en “oudste zoon” genoemd en haar man is D. Dit zal natuurlijk wel zijn terechte redenen hebben, maar het zorgde er wel voor dat ik niet volledig in het verhaal zat, ook al is het in een vlotte en gemakkelijke taal zonder veel medische termen geschreven.
Het boek begon nochtans veelbelovend, de schrijfster had mijn volle aandacht. Het verhaal greep me aan en soms zat ik met een krop in de keel te lezen of moest ik zelfs luidop lachen. Maar naarmate het verhaal vorderde werden sommige stukken voor mij een beetje langdradig, zoals het opsommen van bijwerkingen alsook het heen en weer mailen tussen beide dames. Hierdoor verslapte mijn aandacht en legde ik het boek te gemakkelijk aan de kant.
Dit wil dit niet zeggen dat ik het boek oninteressant vond, ik heb het met veel interesse gelezen. Het boek staat boordevol tips om met Parkinson (of volgens mij eender welke ziekte) om te gaan en positiever in het leven te staan. Zo denk ik dat veel mensen een Truus in zich hebben die ze af en toe eens een halt moeten toeroepen.

Al bij al vond ik het een goed boek, zeker wie zich wil verdiepen in Parkinson en alles wat hiermee gepaard gaat zal in dit boek ongetwijfeld zijn gading vinden.