Heel leerrijk, ook voor wie geen burnout heeft

Toen ik zag dat schrijfster Ilse Hellinckx recensenten zocht voor haar boek, heb ik geen moment getwijfeld. Burnout, maar ook depressies en andere mentale ziektes zitten naar mijn mening nog te veel in de taboesfeer en als ik op deze manier kan helpen het taboe errond weg te werken dan doe ik dat met heel veel plezier. Want uit het boek blijkt dat het uiteindelijk nog altijd gemakkelijker en sociaal meer aanvaard is om een "zichtbare" ziekte te hebben dan een "onzichtbare".
Het boek bestaat uit 2 delen. In het eerste deel vertelt Ilse uitgebreid en in gemakkelijke verwoording hoe ze in haar burn-out raakte, maar ook haar gevecht om er weer uit te raken. Dit deel zal voor veel mensen herkenbaar zijn en misschien wel een hulp zijn om vroeger aan de alarmbel te trekken dan de schrijfster deed. Ook voor mensen die nog niemand kennen met een burn-out kan het boek soelaas brengen, misschien worden bepaalde signalen herkend en kunnen ze zo die ene collega een halt toe roepen en hulp bieden.
Het tweede deel is vooral bedoeld als zelfhulp voor mensen met burn-out maar vond ik ook heel leerrijk voor wie er niet mee kampt om bewuster te leren leven. Daarnaast worden ook heel wat boekentips gedeeld.
Was dit een wauw boek? Voor mij niet, daarvoor miste het wat diepgang. Zoals hoe het haar uiteindelijk verder vergaan is? Maar ook hoe haar omgeving met haar ziekte omging mocht voor mij iets meer uitgewerkt worden. Hoe reageerde de werkgever bvb op haar langdurige afwezigheid, is ze nog teruggegaan? Ik bleef toch met een paar vragen zitten.
Al bij al vond het een zeer interessant boek, hier en daar wel een typfoutje, maar dat heeft me totaal niet gestoord. Een dikke pluim voor de schrijfster om haar persoonlijke verhaal openlijk te delen en zo niet alleen anderen helpt, maar ook het taboe rond "onzichtbare" ziektes bespreekbaar maakt en uit de wereld helpt. Chapeau!