Saai?... Niet hoor!

Na het lezen van de titel Het saaiste boek ter wereld kijken mijn kleuters mij met grote ogen aan. Gaat de juf echt een saai verhaal voorlezen? Dat zijn ze niet gewend.
Na enkele bladzijden weten ze wel beter. Het saaiste boek ter wereld is leuk, grappig en ze worden uitgenodigd mee te doen. Ze zijn allemaal betrokken bij het verhaal en nieuwsgierig naar wat er gaat komen.
Het saaiste boek ter wereld van Steven Gielis is niet zomaar een verhaal. Het is interactief. Zodra we het boek openslaan zie je het boek afgebeeld met een kleine jongen, de hoofdpersoon. We worden nog gewaarschuwd om het weg te leggen. Maar dat doen we niet….
Vervolgens lezen we de tekst en krijgen we kleurrijke illustraties te zien. De hoofdpersoon heeft een gesprek met ons. Wanneer hij iets doet vraagt hij zich af of wij het ook zo ervaren. We krijgen kleine opdrachten: draai het boek naar rechts, kruip over de grond als een worm en hij wil dat we met het boek schudden. Grote hilariteit wanneer de kinderen een roze glitterdrol zien. Ze ontmoeten een eenhoorn, stokstaartjes en een dinosaurus. De tekst is goed te volgen. Af en toe staat er een enkele zin op een bladzijde, een andere keer een stuk tekst. Sommige woorden lekker groot en in een ander lettertype.
De illustraties van Trui Chielens zijn bijzonder en trekken onze aandacht. Een mond wordt sterk uitvergroot en vele handen zorgen ervoor dat wij een high five geven aan elkaar. De kinderen zijn verrast.
Op de laatste bladzijde liggen alle betrokkenen van het verhaal in een saaie houding bij elkaar. Is het verhaal dan toch niet boeiend geweest?