Heel gruwelijk

Allereerst wil ik zeggen dat ik de cover echt heel aantrekkelijk vind, Je ziet mysterieuze monsters, dat wekt meteen nieuwsgierigheid naar het verhaal op. De paarse kleur maakt het boek donker, maar het boek is ook donker.

Het boek begint met een krantenartikel waarin staat dat lichamen zijn aangespoeld en dat er geen overlevenden zijn. Dat zorgt er meteen voor dat je wilt weten wie er dan gaan aanspoelen en hoe dat komt. Vervolgens lees je een stukje in het dagboek van Floris en daarna begint het verhaal.

Bij elk hoofdstuk staat aangegeven hoeveel dagen/uren het nog duurt tot het voorval. Ook staat er bij elk hoofdstuk een gruwelijke illustratie van een monster. Floris denkt dat hij een superheld is, of gaat worden. Maar elke ochtend in de spiegel ziet hij geen verschil. De vriendschap tussen Floris en Haroen wordt als een hechte vriendschap omschreven. De andere jongens in het verhaal zijn duidelijk pestkoppen.

Tot zo ver kon ik me helemaal in het verhaal vinden, tot ‘het voorval’, daarna neemt het boek een hele andere wending. Ik vond het te heftig en te bloederig voor een jeugdboek. Zonder in detail te treden over wat er precies dan gebeurde. De tweede helft heb ik met moeite gelezen, naar mijn idee ging het verhaal ‘de verkeerde kant’ uit. Uiteindelijk het concept van ‘mislukte superhelden’ kan ik me nog wel in vinden, maar het monsters gedeelte niet.

Kortom, ik was enthousiast over de eerste helft van het boek en helemaal in de war bij de tweede helft van het boek. Toch wil ik het boek niet afraden om te lezen, juist om je zelf het verhaal te laten ervaren.