Paus Johannes Paulus de 3e - of toch niet?

De oma van Peg - Granny Doyle - is verslingerd aan de paus. Zo erg dat het haast verliefdheid lijkt. In de zomer van 1979 komt de paus dan eindelijk naar Ierland, en tijdens dat bezoek vangt Granny Doyle zijn zegeningen in een glazen flesje dat ze aan haar zoon en schoondochter geeft. Het moet zorgen voor nageslacht - in de vorm van de toekomstige, eerste Ierse paus.

Peg wordt inderdaad grote zus: een drieling wordt geboren maar haar moeder overlijdt tijdens de bevalling van Damien, Rosie, en John Paul. Haar vader glijdt weg in zijn verdriet, en vergokt het laatste geld. Het gezin trekt in bij Granny Doyle, die de naam van de jongste zoon mocht kiezen.

Het boek vertelt afwisselend hoe het de vier broers en zussen vergaat na de dood van hun moeder. De invloed van de katholieke kerk is enorm, zowel in kleine dagelijkse gebeurtenissen als grotere 'life events'. Granny Doyle regeert met harde hand, maar de vier jonge kinderen voelen haar teleurstelling scherper dan haar woede.

John Paul wordt, zoals de titel al suggereert, door Granny Doyle gezien als de toekomstige paus, en in een aantal gebeurtenissen tijdens zijn jeugd ("the unofficial miracles of John Paul III") ziet ze daarvan een bevestiging. Dat zijn broer en zussen een totaal andere perceptie van deze wonderen hebben, wordt niet uitgesproken en ook niet gevraagd.

De verhalen van Damien, Rosie, Peg, en John Paul vertellen ook het verhaal van Ierland in de jaren '80 en '90, over opgroeien in een maatschappij waar de invloed van de kerk zo groot is dat er (letterlijk) bijna niet aan te ontsnappen is. Het is het verhaal van ontheemde jonge mensen die hun plek in de wereld proberen te vinden en elk op hun eigen wijze hieraan vorm geven. Het is het verhaal van een gezin, broers en zussen tegen wil en dank.

Ik had op meer humor in het boek gehoopt. Tegelijkertijd kan het ook zijn dat ik de humor minder goed snapte. Hoewel Engels mijn tweede 'native' language is, vond ik dit een echt Iers boek, en als zodanig kan het niet-Ieren een gevoel van buitengesloten te zijn geven.
Verder vond ik de hoofdpersonen vrij vlak - hun innerlijke wereld, vooral die van Peg en John Paul, bleef eendimensionaal. De feiten van de consequenties van hun acties werden wel verteld, maar het 'waarom' en 'hoe' bleven achterwege.