Lezersrecensie
Een verhaal met een verhaal.
Gelezen van 11 tot en met 14 maart 2025. Een verhaal met een verhaal.
In mijn jeugd was Maren Stoffels mijn grote voorbeeld. Ze was zeventien en had een boek gepubliceerd, dat was mijn droom voor ‘als ik later groot ben’. Helaas bleef het bij dromen en ging ik het onderwijs in, maar ik ben nog altijd dol op taal en lezen. Toen ik vorige week zag dat mijn favoriete (jeugd) schrijfster bij mij in de buurt een lezing ging geven, zag ik mijn kans om haar te ontmoeten. Niet alleen voor haar handtekening in mijn boek, maar ook voor een spontane foto.
Ik las veel boeken van deze auteur in mijn jeugd, dus toen Nog 27 dagen leven uitkwam, wilde ik het dolgraag lezen. Het was anders dan de andere boeken van Maren, want dit was niet zomaar fictie, maar er zat ook een kern van waarheid in.
Lissa wil leven, maar ze heeft nog maar 27 dagen. Ze is namelijk ziek en komt binnenkort te overlijden. Het verhaal zal er geen doekjes om winden, vanaf het begin weet je dat Lissa er in het laatste hoofdstuk niet meer zal zijn. Deze hoofdstukken waren dan ook lastig om te lezen. Het is in dit geval fictie, maar je weet als lezer dondersgoed dat dit voor veel gezinnen en families waarheid is. Ouders die afscheid moeten nemen van een kind en een broer of zus die straks als ‘enig’ kind verder moet. Hoe pijnlijk de laatste pagina’s van het boek ook zijn, het is niet alleen maar een emotionele rollercoaster. Wanneer Lissa besluit om een muntje op straat te gooien, wordt het gevonden door de schuchtere Ellen die vanwege de wijnvlek op haar gezicht liever niet opvalt. Er ontstaat een hechte vriendschap en de twee tieners helpen elkaar op manieren die ze zelf niet voor mogelijk hadden gehouden. Het muntje moet geruild worden tegen iets groters met als uiteindelijke doel een heuse villa of was het een Vespa?
Ik raad dit boek aan als je:
Houdt van emotionele verhalen met een lach en een traan.
Houdt van een vlot geschreven boek dat je nog lange tijd bijblijft.
Ik raad dit boek af als je:
Het lastig vindt om geconfronteerd te worden met (jong) overlijden.
In mijn jeugd was Maren Stoffels mijn grote voorbeeld. Ze was zeventien en had een boek gepubliceerd, dat was mijn droom voor ‘als ik later groot ben’. Helaas bleef het bij dromen en ging ik het onderwijs in, maar ik ben nog altijd dol op taal en lezen. Toen ik vorige week zag dat mijn favoriete (jeugd) schrijfster bij mij in de buurt een lezing ging geven, zag ik mijn kans om haar te ontmoeten. Niet alleen voor haar handtekening in mijn boek, maar ook voor een spontane foto.
Ik las veel boeken van deze auteur in mijn jeugd, dus toen Nog 27 dagen leven uitkwam, wilde ik het dolgraag lezen. Het was anders dan de andere boeken van Maren, want dit was niet zomaar fictie, maar er zat ook een kern van waarheid in.
Lissa wil leven, maar ze heeft nog maar 27 dagen. Ze is namelijk ziek en komt binnenkort te overlijden. Het verhaal zal er geen doekjes om winden, vanaf het begin weet je dat Lissa er in het laatste hoofdstuk niet meer zal zijn. Deze hoofdstukken waren dan ook lastig om te lezen. Het is in dit geval fictie, maar je weet als lezer dondersgoed dat dit voor veel gezinnen en families waarheid is. Ouders die afscheid moeten nemen van een kind en een broer of zus die straks als ‘enig’ kind verder moet. Hoe pijnlijk de laatste pagina’s van het boek ook zijn, het is niet alleen maar een emotionele rollercoaster. Wanneer Lissa besluit om een muntje op straat te gooien, wordt het gevonden door de schuchtere Ellen die vanwege de wijnvlek op haar gezicht liever niet opvalt. Er ontstaat een hechte vriendschap en de twee tieners helpen elkaar op manieren die ze zelf niet voor mogelijk hadden gehouden. Het muntje moet geruild worden tegen iets groters met als uiteindelijke doel een heuse villa of was het een Vespa?
Ik raad dit boek aan als je:
Houdt van emotionele verhalen met een lach en een traan.
Houdt van een vlot geschreven boek dat je nog lange tijd bijblijft.
Ik raad dit boek af als je:
Het lastig vindt om geconfronteerd te worden met (jong) overlijden.
1
Reageer op deze recensie
