De val eigentijds en spannend

We leven in 2020. Het verhaal speelt zich af in het Peak District en begint op een vochtige novemberschemering in 2020, als Kate, een alleenstaande moeder, een serveerster met verlof die zich al tien dagen in afzondering bevindt met haar zoon Matt, ontsnapt.

Ze heeft van alles geprobeerd van schoonmaken tot yoga en over het tuinpad te ijsberen, met de kat in haar kielzog, maar het is het landschap net achter hun poort waar ze naar hunkert. De aantrekkingskracht van het Peak District lokt haar de heuvels op. Het is maar voor een ademteug.
Wanneer Kate haar wandelschoenen aantrekt en de quarantaine verbreekt, voel je haar opluchting. Maar zoals verwacht loopt alles anders en is het voorbestemd om een noodlottige expeditie te worden.

‘’Wie had zich een jaar geleden kunnen voorstellen dat het tegen de wet zou zijn om je neus buiten de deur te steken, dat er een politie hotline zou zijn waar mensen hun buren konden aangeven wegens buitenkomen, en dat mensen er nog gebruik van maakten ook hier in het dorp?’’

Kinder Low, Swine's Back, Edale Rocks, Kate murmelt de namen van de heuvels voor zich uit. Het gevarieerde terrein en de steeds veranderende weersomstandigheden vormen een schril contrast met de statische binnenwereld. De nevel lijkt dichter te worden. Het is hoogste tijd om terug te gaan, wat een stuk makkelijker zou zijn als ze wist waar ze was… In gezelschap van een raaf, dwalen haar gedachten af naar haar levenskeuzes en inherent daaraan verbonden de financiële zorgen en haar zoon Matt.

Zoon Matt, 16 jaar, is zich aanvankelijk niet bewust van haar verdwijning, en hoewel Kate wordt opgemerkt door hun buurvrouw, weduwe, Alice, beschermt de oudere vrouw haar al maanden, dus houdt ze haar niet tegen.

Matt is bij vlagen een ongeleid projectiel. Zijn gedachten zijn vluchtig en zweven tussen schuldgevoel, gamen en zijn eeuwige trek. Zo is hij stoer en zo onbeholpen ontroerend. Wat moet hij doen? Kan hij hulptroepen inschakelen? Of moet hij eerst eten maken. Ze zegt altijd tegen hem dat hij een briefje moet neerleggen als hij op pad gaat. En wat doet ze zelf?

Ik hou van de manier waarop Sarah Moss het verhaal, net als de omslag, met een soort zwierige penseelstreken heeft opgezet. Van licht naar donker. De felle kleur oranje als reflecterend baken. Het verhaal wordt vanuit de gedachtegang van Kate, Matt, Alice en Rob opgetekend. De meerdere perspectieven geven het verhaal meer lucht tussen de lagen, waardoor hun gemijmer over de pandemie niet te zwartgallig wordt. Alle personages delen ook heerlijke humor. Het stukje waar Kate aan de raaf die bij haar blijft vraagt of hij soms een spirituele gids is? Of haar moeder? Oh God, wat als het beide is?

Het is de menselijkheid in het verhaal. De zieke buurvrouw Alice, die worstelt om zich aan te passen aan het isolement, haar ziekte en het recente weduwschap. Of reddingswerker Rob, wiens team de taak heeft om Kate te vinden, terwijl hij ook zijn eigen motivaties in twijfel trekt ten koste van zijn persoonlijke relaties. Maar is het leven niet om geleefd te worden? Ja, je zult het geluk hebben te leven om er spijt van te krijgen. Het is een tekst die door je hoofd blijft spelen.

Het kleine groepje mensen is niet alleen verbonden door nabijheid, of door de ongeëvenaarde crisis, maar ook door een onderliggend gevoel van gevaar. De setting van het wilde landschap van het Derbyshire Peak District, versterkt de beklemming van het verhaal.

De roman is een weergave van een realiteit die velen bekend zal voorkomen. Wie heeft zich niet net als de personages zorgen gemaakt, of is (doods)bang geweest? Misschien niet altijd voor jezelf, maar dan wel voor anderen. Wie stelde zich niet op dezelfde manier vragen over verbinding, hoe te leven, hoe om te gaan met het gewicht van de dagen?

Dit was mijn eerste roman van Sarah Moss. Ja, Ik vraag mezelf ook af hoe dat mogelijk is en kijk ernaar uit om meer van haar werk te ontdekken en te lezen.

De val | Sarah Moss |Orlando uitgevers