Cliché maakt nieuwsgierig

De Hulp is het eerste deel in een reeks over Millie Calloway, een hulp in de huishouding. Vele mensen hebben met laaiend enthousiasme het boek gelezen. Vandaar dat ik nieuwsgierig was.

In dit eerste deel maken we kennis met Millie Calloway. Ze is net uit de gevangenis vrijgelaten. Ze leeft inmiddels weer zonder dak boven haar hoofd omdat ze haar baantje net is verloren. Wanhopig grijpt ze iedere kans aan op werk en komt zo bij Nina Winchester uit. Een rijke vrouw die hulp in de huishouding zoekt. Met een gelogen CV weet Millie deze baan te krijgen. Ze doet ontzettend haar best, maar haar opdrachtgever lijkt nooit tevreden. Tel daar bovenop dat haar kind Cecilia erg verwend is. De enige die troost lijkt de bieden is de man des huizes Andrew. Millie ontdekt steeds meer vreemde zaken in huis. Zo kan haar deur van haar kamer alleen van buiten op slot…

De Hulp leest ontzettend vlot weg. De toegankelijke, eenvoudige schrijfstijl maakt het boek laagdrempelig en zorgt ervoor dat je er moeiteloos doorheen vliegt. Het is haast filmisch geschreven. Verwacht geen diepgang. De personages zijn eenvoudig en blijven qua ontwikkeling in de oppervlakte. Tel daarbij op dat het plot haast voorspelbaar en enigzins cliché is. Toch is er iets waardoor je door blijft lezen.

Toch schuilt juist daarin de kracht van het boek. Freida McFadden weet de spanning knap op te bouwen en speelt slim met verwachtingen. Op het moment dat je denkt te weten waar het verhaal naartoe gaat, volgt er een verrassende en goed geplaatste plotwending die alles op zijn kop zet. Hierdoor krijg je als lezer het gevoel dat je al die tijd op het verkeerde been bent gezet. Dat maakt het moeilijk om het boek weg te leggen.

Met een gemengd gevoel heb ik het boek dicht geslagen. De Hulp is absoluut geen diepgravende psychologische thriller, maar wel op een of andere manier bijzonder meeslepend. Al met al ben ik ergens wel nieuwsgierig naar het vervolg.