Twintig keer Dee maar wie is ze nu echt?

Via Hebban was ik uitgekozen om deel te nemen aan de leesclub over Twintig keer Dee van Oliver Reps.

Na het lezen van de preview, was ik meteen enthousiast. Twintig keer Dee valt onder het genre verse novel en is dan ook een roman in poëzie vorm. Een genre wat ik nog nooit gelezen heb.

In dit boek word je meegenomen in de gedachtenstroom van een treinreiziger. De treinreiziger is op weg naar Berlijn, om zijn (verloren) liefde Dee op te zoeken. Tijdens de reis mijmert hij over Dee, zijn leven en wat hij zoal ziet onderweg.

De verse novel las ik in een sneltreinvaart uit. Niet alleen omdat het weinig bladzijdes zijn, maar vooral om het verhaal in een bepaalde cadans is geschreven. Het leest heerlijk weg. Door het gekozen perspectief (je zit in iemands hoofd) voelt het alsof je met de treinreiziger meereist. Zijn gedachten gaan soms van de hak op de tak, maar er zit een zeker patroon in waardoor je het goed kan blijven volgen.

Je leest vanalles over wat hij zelf vindt. Maar je hebt geen idee hoe anderen er over denken. Zo leer je Dee door zijn ogen kennen, maar of ze echt zo is, valt alleen naar te gissen. Dat betekende wel dat ik nog wat vragen had na afloop. Vooral over de beleving van Dee zelf. Het is logisch dat je haar perspectief niet meekrijgt, maar het verhaal bevat zoveel interessante elementen dat je wel benieuwd bent naar haar mening. En sommige diepere lagen had ik zonder de leesclub niet kunnen doorgronden.

Mijn kennismaking met verse novel is geslaagd en smaakt naar meer.