Pompoensoep en vallende bladeren.

Met Halloween kon ik maar één boek lezen, namelijk ‘Pompoensoep en vallende bladeren’ van Jolien de Pauw.

Hoofdpersonage Jennie heeft een hekel aan Halloween! De dag kan voor haar niet snel genoeg omgaan. Het kan zijn dat dit een heel klein beetje te maken heeft met haar ex. Gelukkig heeft ze dit jaar het beste gezelschap, haar schattige viervoeter. Dan werpt Jennie zich ook nog, onbedoeld, in de armen van een hele knappe man. Zou deze Halloween dan toch beter worden?

In het begin had ik een beetje moeite om in het verhaal te komen. Omdat het boek niet vanuit de ik-persoon is geschreven voel je toch een bepaalde afstand tot de personages. De personages delen niet zozeer hun gedachten met je. Je volgt vooral de dialogen en krijgt een beschrijving van de situaties waarin ze verzeild raken .

Nu zijn de situaties waarin Jennie verzeild raakt hilarisch! Dit zorgt voor een vrolijke noot in het boek. Soms barst je gewoon hardop in lachen uit. Jolien de Pauw weet het ook allemaal heerlijk droog te omschrijven. Je kan je gewoon helemaal voorstellen dat jezelf in zo’n situatie zit. Dit komt vooral door de gedetailleerde schrijfstijl.

Het verhaal heeft een fijne schrijfstijl. Hoewel Jolien de Pauw een gedetailleerde schrijfstijl heeft weet ze het verhaal toch kernachtig te houden. Dit vind ik heel fijn! Vooral omdat het een kort verhaal is. Je krijgt niet onnodig veel details. Je blijft bij de kern en daardoor is het verhaal ook goed te volgen.

Het boek heeft ook een klein element van mysterie. Dit nodigt uit om verder te lezen en blijft je intrigeren.

Het einde is vrij abrupt. Ik hoop dan ook dat er nog een volgend deel komt. Er zijn wat lijntjes die niet afgesloten worden. Ik zou het jammer vinden als er geen volgend deel komt.

Met de gedachte dat er nog een deel komt geef ik het boek ***,5! Het boek is echt een goede basis voor een serie.