teleurstellende rauwe kost

Oké, ik keek echt uit naar dit boek. Een seriemoordenaar die het op TV-chefs gemund heeft? Klinkt toch echt fantastisch! Jammer genoeg was het dat niet...

De personages zijn niet heel sympathiek of leuk om over te lezen. Het lijkt alsof Debbaut dacht zijn hoofdpersonage een "grumpy but lovable old man" te maken, maar mij stoorde het eerlijk gezegd alleen maar. Ik was ook telkens verward omdat ik Leyssens en Reynders niet uit elkaar kon houden.

De schrijfstijl staat me ook niet helemaal aan. Sommige delen voelen volledig overbodig aan. Het kan me bijvoorbeeld niets schelen wat de hele achtergrond van de secretaresse is als dat verder niets met het plot te maken heeft en ze totaal geen belangrijk personage is. En ik ben helemaal niet geïnteresseerd in dat de airco stuk is en er nu iemand aan het werken is om hem terug te maken... Soms voelt het alsof Debbaut deze delen toegevoegt heeft om pagina's te vullen (en er zijn er al maar 270).

Het plot kon het ook niet redden. Het was intrigerend maar naar mijn mening zwak en het einde teleurstellend.

Hier nog een paar notities die ik gemaakt heb tijdens het lezen:

• Geef die gewoon aan voor ongewenste intimiteiten omg vrouw serieus doe normaal
• "Als dit de moordenaar was, waarom was híj hier dan?" Ja, duh, omdat hij u gaat vermoorden natuurlijk idioot
• De grappen zijn niet eens grappig
• SPOILER HIERONDER!!!!

Japans is niet onomkomelijk gelinkt aan soja-saus. Het is niet omdat je Japans bent dat je veel soja-saus gebruikt en het is niet omdat je veel soja-saus gebruikt dat je Japans bent. En hoe in godsnaam kom je aan de redenering: ik zoek iemand die veel soja-saus gebruikt en ik ken een Japanner, dus dat moet hem wel zijn... Oke, hij is Japans, maar 5000 andere mensen in Leuven ook. En dan tellen we nog niet iedereen in Leuven die niet Japans is en toch veel soja-saus gebruikt... my god dit is echt stereotypering op zijn best