Te vage boodschap

Dit is dus zo'n boek dat ik wel met plezier en soms met afschuw gelezen heb, maar wat ik toch niet direct zou aanbevelen bij mijn leesvrienden, zeker geen must-read met andere woorden. De auteur geeft blijk van een grote verbeelding en soms ook wel van een beetje een morbide smaak. Wat bedoelt hij nu eigenlijk met dit boek? Maatschappijkritiek? Gaat het over een op hol geslagen economie waarin de werknemers als een kost en soms dus als een overtal worden beschouwd (management dat over lijken gaat, letterlijk dan)? Of kritiek op de meestal ingehuurde freelance manager die de klus van het afslanken van een organisatie moet klaren? Hij gebruikt de hoofdpersoon, een wat mij betreft behoorlijk incompetente manager, Lute in het boek (wat een namen ook!) als de centrale persoon. Maar ook Mea, Wessel, Tomer, Lombard, een grote zwarte poedel... dragen bij tot het magisch realistisch tintje van deze roman. Als je dit boek uit hebt, heb je echter niet het gevoel dat je een aangename leeservaing achter de rug hebt gehad. Misschien had de boodschap achter deze roman iets minder vaag geformuleerd moeten worden. Kortom, lang getwijfeld tussen 2 of 3 sterren.