Boek over poëzie en kunstervaring

Kijk, soms is er een miscast tussen schrijver en lezer en dan is dat m.i. minstens een gedeelde verantwoordelijkheid. Een jong meisje schrijft om zich niet te vervelen en de vader ontdekt in haar een uitzonderlijk talent voor dichtkunst. Een positieve stimulus leidt tot 3 succesvolle bundels en een grote poëzieprijs (zoals ook de schrijver zelf, die op 29-jarige leeftijd de Grote Poëzieprijs ontving). Dus vermoed ik dat hier ook heel wat autobiografische elementen in geslopen zijn. Maar verder dan wat losse beschouwingen komt het wat mij betreft niet in het boek. De hoofdpersoon zwijgt... gedurende 20 jaar schrijft ze geen enkele bundel meer, om dan toch weer een bundel te schrijven met 2 (!) gedichten. Ik deelde eerder al met de hebban community dat ik ongevoelig ben voor poëzie. Tot zover mijn verantwoordelijkheid want door dit boek toch te lezen, wetende dat het mij waarschijnlijk niet zou bekoren, ben ik tot een ongetwijfeld veel te lage beoordeling gekomen. Hou je wel van poëzie, dan moet je je dit boekje niet onthouden.