Mooi, spannend en aangrijpend.

Het leven van Violette kent al bij aanvang een moeilijke start. Nadat ze de eerst levensjaren in een weeshuis heeft doorgebracht komt ze, op zoek naar warmte en liefde, terecht in een leven met Philippe Toussaint., waarbij ze de niet meest evidente beroepen uitvoert. Eerst wordt ze bewaker van een spoorwegovergang en vervolgens beheerder van een begraafplaats. Philippe Toussaint, zelf niet in staat om zijn vrouw de nodige liefde te schenken verdwijnt in de loop van het verhaal uit het leven van Violette, net als haar dochter Leonine.
Altijd zijn er Celia en Sasha, die Violette op hun manier doorheen moeilijke tijden helpen. De steun van Sasha omschrijft men zo: “Hij geeft niet alleen zijn planten water en meststoffen, hij geeft ook Violette de noodzakelijke leerstof.”
Violette vindt na verloop van tijd een zekere rust, straalt deze ook uit naar anderen en geniet van haar bestaan als begrafenisbeheerder. Ze komt hierdoor opnieuw dichter bij haar dochter, leert het verlies een plaats te geven en krijgt doorheen het verhaal langzaam meer vertrouwen in het leven en de kans op een mooie toekomst voor haarzelf.
Op een dag ontmoet ze Julien, die haar een bijzonder laatste wens brengt van zijn moeder. De wens gaat gepaard met het levensverhaal van Irene, een verhaal dat zich gedeeltelijk afspeelt op de begraafplaats en waar Violette zelf af en toe in voorkomt.
Terwijl Violette doorheen het hele verhaal zorg draagt voor anderen en haar omgeving waarbij ze met perioden zichzelf vergeet, verliest ze nooit volledig het geloof in het leven, in liefhebben en de schoonheid hiervan. De liefde, aan- en afwezig, maar vooral het rouwen en de zoektocht naar die liefde, is als een rode draad door het verhaal aanwezig.
Het boek speelt zich af in Frankrijk, is goed opgebouwd in tijd en perspectief, bevat ondanks de kilte van de omgeving een prachtige persoonlijkheid in het personage Violette met warme ontmoetingen en kleurrijke zinnen. Geschreven met veel oog voor detail, blijft het boeiend en spannend tot op het einde.
De prachtige persoonlijkheid van Violette, geeft het geheel extra kleur. De poëtische aanhef bij elk hoofdstuk is een extra bonus in het boek.