Een ontheemde man, een kunstwerk en een verloren liefde.

Een warm verhaal, gebaseerd op ware ontmoetingen, toont de ervaringen in het Westen door de ogen van de vluchteling, maar leert de lezer ook dat we ons moeten losmaken van vooroordelen zoals kleur, afkomst van een individu en deze een kans te geven in de maatschappij.
Daijri, een Koerdische jongen wordt als tiener reeds geconfronteerd met geweld in zijn geboorteland Iran. Hij is de lieveling van zijn vader en maakt samen met hem muziek op de setar, een oude Perzisch muziekinstrument. Muziek en houtbewerking zijn z’n passie. Hij maakt inlegwerk, bouwt setars. Omdat hij niet naar het leger wil, wordt hij beschouwd als deserteur. Hij is anders dan zijn broers, die zich aansloten bij de rebellen, zachtaardig van aard en tegen geweld. Er zit niets anders op dan zijn land en familie te verlaten en komt als vluchteling na een moeilijke en lange tocht aan in Nederland.
In het vluchtelingenkamp leert hij Zilan kennen, zijn grote liefde. Ze maken huwelijksplannen. Wanneer ze beiden in een ander kamp worden verplaatst verliest Daijri alle contact met Zilan. Zijn zoektocht naar haar is vruchteloos en de volgende jaren is hij eenzaam en legt zich toe op zijn inlegwerk.