Het eerste boek over kanker die me deed lachen.

Als Saskia op de shortlist van de Thea Beckmanprijs van 2021 staat met haar boek ‘Meerminnen verdrinken niet’, krijgt ze zo’n beetje tegelijkertijd te horen dat ze Lymfeklierkanker heeft. Hodgkin Fase 2B. Ze gaat een behandelingstraject van tenminste vijf maanden in. Chemo en bestralingen.

“Ik verlies mijn haar, maar niet mijn staart. Meerminnen verdrinken niet.”

Saskia post een verhaaltje over de huiskamer(de kamer waar ze in het ziekenhuis de chemo’s krijgt, tezamen met medepatiënten) op haar social media accounts en dit verhaal gaat viraal. Ook ik krijg dit mee en omdat ik haar al op instagram en FB volgde ben ik al haar verhalen gaan meelezen.
Ook ik dacht, maak hier toch een boek van. En dat deed ze. Zoveel mensen vroegen haar ernaar en als auteur kan je dan toch ook niet weigeren? Mensen hebben behoefte aan dit boek. Mensen die kanker hebben en zeker ook mensen die iemand in hun omgeving hebben met de k-ziekte. Als je niet van dichtbij hebt meegemaakt wat chemokuren en (die vreselijke) bestralingen met iemand kunnen doen is het een must om dit boek te lezen. Dan ga je echt niet meer domme dingen zeggen zoals: Maar goed dat het nu klaar is met de behandelingen hè? Nu kan je weer lekker bijtanken. Dan stuur je nadat de kuren klaar zijn nog steeds kaartjes en neem je een bloemetje mee als je op visite komt.

Het boek kan je lezen zoals je het wilt. Korte stukjes, langere hoofdstukken, gedichtjes of gewoon achter elkaar in een ruk uitlezen. Dat laatste zullen de meesten doen vermoed ik.
Saskia is heerlijk direct in haar schrijven. Heerlijk vind ik dat. Woorden als ‘kankermutsje, voedertijd, hello Clarice,’ laten me hardop lachen.

“ ‘Kijk, deze is mooi! Kijk eens wat een mooie!’ OMG. Komt er zowat een specialist klaar op mijn bovenarmader. “

De gesprekken met de artsen, de verpleging die dit werk al jaren doet, de behandelingen, de mensen in het ziekenhuis die ook behandelingen ondergaan, het verdriet, de pijn, de ellende, het strijden, Luctor et emergo ( Ik worstel en kom boven) maar vooral ook de humor, de kreten, alles komt in Saskia haar boek aan bod. Je leest hoe sterk en mooi ze is en ook hoe kwetsbaar je als mens bent. Qua lijf en gevoel.

“Tien uur, voedertijd! Daar komt onze persoonlijke feeder met haar kletterende karretje.”

Wat mij betreft leest iedereen dit boek. Zonder lullig over te willen komen is dit echt een fantastisch boek. Het eerste boek over kanker die me deed lachen.
Zelfs de K-Kaart achterin het boek is top! Had mijn vriendin eerder kanker gehad, was deze kaart echt voor haar geweest.

Lieve Saskia, bedankt voor dit mooie boek (ja daar is dat lekkere dubbele, want kanker is helemaal niet mooi) en ik ben blij dat je kankervrij bent. Jij gaat zeker snel je nieuwe zelf vinden. Je gaat leven met de gevolgen van de chemo’s en de bestralingen en gaat dat doen zoals je met de Hodgkin omging. Immers, Meerminnen verdrinken niet.