Je lever is je ziel

Het aanbod - Jeroen van der Kris
Een persoonlijke geschiedenis van orgaantransplantatie
Je lever is je ziel.
Als echte fictielezer zou ik dit boek in de boekhandel niet zo snel hebben opgepakt, maar na het bespreken ervan in het programma VPRO-boeken van Lotje IJzermans intrigeerde het me.
Het is zeker een aanrader voor elke soort lezer!
Het gaat over een zwaar onderwerp: orgaantransplantatie.
Jeroen van der Kris vertelt over zijn eigen ervaringen met levertransplantatie.
Het boek heeft drie delen. Zijn eigen ziektegeschiedenis/ziektebeeld vóór de transplantatie, de ingreep zelf, hoe hij dit ervaren heeft en ná zijn ’herstel’ hoe hij research deed voor dit boek en de vele interviews, die hij daarvoor voerde.
Hij verdiept zich in de geschiedenis van de orgaantransplantaties. Wanneer waren de eerste transplantaties, wie waren de patiënten, waar werd het uitgevoerd. Het lijkt een droge opsomming maar door er persoonlijke details aan toe te voegen wordt het niet een saai verhaal. Hij zoekt de chirurgen van het eerste uur op, indien mogelijk de eerst getransplanteerden.
Tussen deze informatie door doet hij verslag van zijn eigen proces. Het is niet alleen een nieuwe lever die hij krijgt, maar deze heeft invloed op zoveel processen in zijn lijf… Hij heeft het minder vaak koud, is veel energieker. Psychologisch en op sociaal gebied het heeft allemaal gevolgen.
Helaas is het niet alleen maar juichen. Van der Kris wordt regelmatig overvallen door hoge koorts, moet dan ook direct worden opgenomen. Dat gebeurt in het begin zo vaak dat het ziekenhuis bijna als een thuis voelt. Ironisch vertelt hij dat hij vanaf de elfde verdieping van het Erasmus MC een prachtig uitzicht heeft… “.. als het een hotelkamer was geweest, dan had ik me dit niet kunnen veroorloven.” Zeker zo’n kleine veertig keer komt hij terug. Het voordeel is dat je iedereen kent van verplegend personeel, artsen, chirurgen tot aan de schoonmakers toe. Het voelt vertrouwd, je krijgt een band met ze.
In zijn boek doet hij ook verslag van de contacten die hij heeft, heeft gehad met nabestaanden van de orgaandonoren. Een van de nabestaanden spreekt mij erg aan. Erica, zij was de burgemeester van het dorp waar ik woon. Zij vertelt openhartig over haar moeder die jong gestorven is. Tien jaar na het overlijden van haar moeder krijgt ze twee brieven die het ziekenhuis heeft doorgestuurd. In Nederland weet de ontvanger van een orgaan niet van wie het afkomstig is. Je kunt wel een brief schrijven naar de nabestaanden, die opsturen naar het ziekenhuis, zij zorgen dan voor verdere verzending.
Erica krijgt van twee vrouwen een brief. De één had de longen van haar moeder gekregen, de ander de lever. De vrouw die de lever kreeg, schreef dat ze destijds zevenentwintig jaar was. Door de transplantatie sta ik weer volledig in het leven: ik werk, ik sport en ik heb twee prachtige kinderen gekregen.
Dat Van der Kris journalist is, recensent van boeken en bij NRC werkt is duidelijk. Zijn boek is een vlot leesbaar verhaal. Hij windt er geen doekjes om. Is eerlijk in het weergeven van zijn eigen sores, zijn huwelijk is ‘op’. Toch blijft Hester zijn vrouw en ex hem te allen tijde steunen.
Om van deze
‘… persoonlijke geschiedenis van een orgaantransplantatie …’
een consistent verhaal te maken heeft hij advies gehad van diverse gerenommeerde schrijvers. Het is dan ook een eerlijk en indrukwekkend verslag geworden. Je leest het in een keer uit.
Middenin de nacht wordt hij uit bed gebeld, het Erasmus MC…. “We
hebben een aanbod! “ Het lezen meer dan waard!