Boeiende wereldbouw en een sympathiek hoofdpersonage

Artifact Space is het eerste deel van wat een duologie behoort te worden. Hoofdpersonage is Marca Nbaro, een jongedame met een verleden. Ze groeide op onder barre omstandigheden in the Orphanage, waar de Dominus de plak zwaaide. Ze droomt al een leven lang van een positie op een van de negen greatships. Deze schepen zijn enorm, zo groot als steden, en ze reizen door het bewoonde heelal als handelsschepen. Met behulp van vrienden slaagt ze erin een deel van haar identiteit te vervalsen en aan boord te raken van de Athens, een van deze schepen. Ze wordt er midshipper. Al snel bereikt hen het bericht dat een van de andere greatships, New York genaamd, is aangevallen en vernietigd. Bij aanvang vallen we meteen binnen, middenin de actie, met een scène die niet onmiddellijk duidelijk is. Je leest ze en slaat ze op voor later. De schrijfstijl maakt echter al direct duidelijk dat dit wel eens een heel rijk boek zou kunnen worden. Rijk, zowel wat betreft de ontwikkeling van het verhaal als de karakterontwikkeling. Marca blijkt zeer getalenteerd maar tegelijk ook heel onzeker. Het is de combinatie van de twee die haar personage heel aangenaam maakt. Het boek zit dichter tegen de 600 dan tegen de 500 bladzijden aan en focust helemaal op Marca. Omdat dit personage zo sympathiek en interessant is, stoort dat niet. Marca denkt vaak het ene (aangegeven in schuinschrift) en zegt dan wat anders. Dat geeft de lezer niet alleen inzicht in haar personage, het is vaak ook gewoon heel grappig. Artifact Space zit vol actie en intrige, met erg veel ruimtevluchten, en met een buitenaards ras waar handel mee wordt gedreven, maar waarmee communicatie nog nooit gelukt is. Het wordt ook al snel duidelijk dat er andere personages zijn op het schip die zo hun geheimen hebben, en dat de Athens wel eens een doelwit zou kunnen zijn zoals de New York dat was. De grote verhaallijn wordt gekenmerkt door een hoog tempo en een interessante wereldopbouw, en daarom laat het boek zich snel lezen. Halfweg 2021 is dit boek alvast een van de betere sciencefictionboeken die dit jaar verschenen zijn. Het verhaal is over het algemeen niet ingewikkeld. De grote verhaallijn is opgedeeld in kleinere die steeds relatief snel naar een conclusie toe gaan. Dat heeft als voordeel dat je niet wordt geconfronteerd met dat ene karakter dat op pagina vier even wordt vermeld om vervolgens vierhonderd pagina’s later weer op te duiken, wanneer je het al lang was vergeten. Je kan dit boek in principe opzij leggen en pas na een week verderlezen, zonder dat je geheugen je parten speelt. De technische blabla die bij ruimtevluchten hoort, is niet altijd even makkelijk te volgen, maar problematisch is dat ook niet. Onduidelijke termen die je zelf wat moet invullen horen nu eenmaal een beetje bij sciencefiction. Eén puntje van kritiek: er zit erg veel herhaling in het boek. De vele ruimtevluchten die Marca maakt gaan gepaard met weg- en aanvliegroutines. Afwerken van checklists bijvoorbeeld. Ze verhogen de snelheid van het verhaal, maar na de tiende keer is die herhaling wel vervelend. Marca doet veel aan (gevechts)training en ook dat wordt een keer te vaak in detail herhaald. Los daarvan is dit militaire sciencefiction om van te smullen.