Goed uitgewerkte multiversum-sciencefiction

Infinity Gate is het eerste deel van de gloednieuwe Pandominion-serie. Hierin maken we kennis met de wereld waarin het geheel zich afspeelt, en met de belangrijkste personages. De wereld, dat is de aarde, maar dan in een multiversum waarin oneindig veel aardes bestaan. Het is wetenschapper Hadiz Tambuwal die de technologie uitvindt om van de ene aarde naar de andere te stappen, en dat doet ze op een ogenblik dat onze eigen aarde op sterven na dood is. Ze krijgt hiervoor de hulp van Rupshe, een artificiële intelligentie. Dat stappen vertoont zeer sterke gelijkenissen met hoe Terry Pratchett en Stephen Baxter het in de Long Earth-serie hebben vormgegeven. Ook de naam die M.R. Carey (1959) eraan gegeven heeft is daarvan overgenomen. Verder is het boek gelukkig helemaal origineel. Tambuwal is maar een van de hoofdpersonages. Er is ook nog Essien Nkanika, een jongeman met Nigeriaanse roots op een aarde die heel dicht bij de onze ligt en er daarom niet erg veel van verschilt. Het derde hoofdpersonage is Topaz Tourmaline FiveHills, inwoonster van een aarde (Ut geheten) waarop konijnachtigen (Uti) de intelligente en dominerende soort zijn geworden. Met ieder van hen maken we uitgebreid kennis door middel van evenveel boeiende plotlijnen die samen ongeveer twee derde van het boek in beslag nemen. De verhalen worden na elkaar verteld zodat de aandacht gedurende langere tijd bij één hoofdpersonage blijft. Het wordt de lezer heel snel duidelijk dat dit eerste boek er voornamelijk op gericht is om deze drie personages bij elkaar te brengen zodat ze samen in een of meer volgende boeken kunnen strijden tegen zowel de Pandominion als tegen de Ansurrection. De eerste is een organisatie bestaande uit minstens een miljoen aardes, bevolkt door intelligente zoogdieren, de tweede een zo mogelijk nog grotere organisatie van aardes, bevolkt door zelfbewuste machines. Het duurt een aantal hoofdstukken voor je in het verhaal zit. Zoals wel vaker met sciencefiction zijn er dingen die de lezer moet leren. Er is nieuwe technologie, er is een nieuwe maatschappij met eigen omgangsvormen, de Pandominion en de Ansurrection dienen te worden geïntroduceerd en het vraagt tijd om alles te begrijpen. Het begint daarom allemaal enigszins vaag, maar zodra de mist opklaart, is het duidelijk dat Carey alweer een interessante wereld heeft geschapen waarin heel wat te beleven valt. De personages worden goed vormgegeven met een rijke achtergrond. Hoe ze zijn, denken en doen is logisch en wordt ondersteund door wat ze meemaken. Omdat elke aarde een eigen maatschappij vormt, is het ondoenbaar om deze allemaal diepgaand te beschrijven. De auteur heeft er telkens een aantal elementen uitgehaald die van belang zijn. Dat is prima, hoewel de maatschappij van Ut te weinig verschilt van de onze om echt geloofwaardig te zijn. Er is geen enkele reden om te veronderstellen dat de Uti net als wij een maatschappij hebben ontwikkeld met steden, en families die per gezin in een huis wonen, met kinderen die heel netjes op schoolbanken zitten, enz. De auteur verklaart dat wel door te stellen dat de Pandominion alleen nieuwe aardes toelaat die maatschappelijk en intellectueel niet te erg verschillen van de al bestaande, maar het verschil had toch gerust iets exotischer mogen zijn. In een spannend derde deel komen de personages die er toe zullen doen samen. Dat is geen spoiler, want zoals hierboven al gezegd is deze wending snel voor elke lezer duidelijk. Het wordt bij aanvang van het boek ook al min of meer aangekondigd door de op dat ogenblik nog mysterieuze vertelstem. De schrijver heeft evenwel genoeg verrassingen in die samenkomst gestopt om de lezer geboeid en verrast te houden. Nieuwsgierig ook bovendien want het lijdt geen twijfel dat heel veel lezers na het lezen van Infinity Gate niet zullen kunnen wachten op het vervolg.