Nog steeds leuk, maar na drie delen is het wel welletjes

[Opgelet, deze recensie geeft enkele dingen weg van de voorgaande boeken!]

Rachel MacLeod is ondertussen een jaar ouder en viert haar elfde verjaardag. Ongeveer, want geen mens weet nog welke dag het is nu de zon niet meer schijnt. Ze bereidt zich voor op haar confrontatie met de wezens die achter de Zwarte Storm zitten. De eerste confrontatie won ze, maar nu komt hun vijand in hoogsteigen persoon naar de aarde, en Rachel weet niet of ze hier wel sterk genoeg voor is. Ondertussen is Mackenzie nog steeds van plan Rachel te vangen en uit te leveren.

Het laatste deel van Mark Gillespie’s The Exterminators moet natuurlijk de ‘grand finale’ worden. Rachel wordt ouder en sterker en haar krachten nemen toe, maar ze blijft een kind, en Gillespie doet er alles aan om de twijfel aan haar kunnen te laten bestaan. Met een Mackenzie die altijd weer op het slechte moment in de weg komt lopen, is de lezer opnieuw in voor een portie onvervalste actie. De auteur is op snelheid en houdt er voortdurend de vaart in.

Na de eerste twee delen weet de lezer wel ongeveer wat te verwachten. Het blijft een verhaal waarin vuurgevechten de boventoon voeren en clichés niet geschuwd worden. Het cliché van de wijze oude vrouw die plots opduikt om de goeden op het juiste moment weer op het juiste spoor te zetten, was nog niet gebruikt maar duikt nu toch op. Wat dat betreft heeft Gillespie heel goed De beproeving van Stephen King gelezen. De verhaallijnen lijken wel wat op elkaar, maar King gaat veel breder en dieper, en heeft al het overmatige wapengekletter niet nodig.

Toch weet de auteur naar het einde toe opnieuw te verrassen. Als de wapens zwijgen, tovert hij nog een einde uit zijn hoed dat afwijkt van het klassieke ‘ze leefden nog lang en gelukkig’ of ‘de goeden lopen arm in arm het beeld uit, op zoek naar nieuwe avonturen’. Het loopt net ietsje anders, maar dat is lang niet slecht. De trilogie kan bekoren en was een onverwachte meevaller, maar nodigt niet uit om hem meermaals te herlezen. Na één keer heb je het wel gezien. Omdat Gillespie van dit soort boeken zijn handelsmerk lijkt te maken, is het ook de vraag of het de moeite loont om andere van zijn post-apocalyptische verhalen te lezen. De Engelse term overkill is hier per slot van rekening wel op zijn plaats.