Waar wraak wel niet toe kan leiden

Vandaag is ‘Åland wraak’ van Jaap Jonker verschenen. Het boek is het vervolg op het eerder verschenen ‘Doelwit Åland’. Dankzij Uitgeverij Letter Rijn mocht ik alvast genieten van een voorproefje! Dank voor het exemplaar.

Zet een officier van de Russische FSB terug in rang en je wakkert het vonkje aan om wraak te nemen. Na een mislukte operatie in januari 2019 om Åland te annexeren, krijgt Mikhail Kuznetsov te horen dat hij wordt gedegradeerd. Vanuit een kelder zint hij op wraak zodat hij weer in ere wordt hersteld en het luxere leven weer kan leiden wat hij had. Op Åland is het oude leven weer opgepakt na de gebeurtenissen in januari 2019. Totdat er ineens meerdere plofkraken en een gewelddadige overval op een geldtransport zijn. Politie-inspecteur Eeva Loitonen krijgt de opdracht om de dader te achterhalen. Maar er verdwijnen steeds meer mensen die eerder betrokken waren bij het oprollen van de Russische operatie. Is er een verband? Eeva waarschuwt Jacob Noordland, een Nederlandse collega, die ook was betrokken bij de actie en vraagt zijn mening. Maar opeens is Eeva ook niet meer te bereiken en spoorloos verdwenen…

Het verhaal begint met een proloog waarin de dreigende sfeer al direct wordt neergezet. Vervolgens leer je de hoofdpersoon Mikhail Kuznetsov en zijn frustraties snel kennen. Ook worden de andere hoofdpersonen geïntroduceerd aan de hand van eigen hoofdstukken. Natuurlijk Eeva en later ook Jacob, maar ook helpers van Mikhail Kuznetsov. Door het wisselen van perspectief, begrijp je de verschillende worstelingen van de personages en hun verleden. Soms verklapt het ene personage al wat er gaat gebeuren, maar meestal volgt de ontknoping pas bij het laatste personage die wat met die gebeurtenis te maken heeft. Ondanks dat het onderzoek soms wat voort lijkt te kabbelen, leest het verhaal vlot weg. Ik was steeds nieuwsgierig naar hoe de vork in de steel zat. Want ondanks dat er soms een tipje van de sluier wordt opgelicht in het ene perspectief, het is nooit volledig, waardoor je snel wil doorlezen naar hoe het echt zit.

Het feit dat de schrijver zelf op Åland woont is een pré. Je krijgt zo een realistisch beeld van de beperkingen van een politie-eenheid op een eilandengroep als deze. Het kaartje aan het begin van het boek is behulpzaam. Het verhaal bracht ook veel herkenning omdat ik zelf wel eens op de Viking Line boot vanuit Turku naar Zweden ben gevaren. Al heb ik Åland alleen vanuit de boot zelf gezien, het zorgt in mijn hoofd wel voor de benodigde sfeerbeelden tijdens het lezen.

Aan het einde van de epiloog moest ik bij de laatste regels grinniken. In mijn hoofd verscheen een beeld van een verontwaardigde Kuznetsov. Het korte epiloog is sterk en van toegevoegde waarde.

De claim dat je dit deel zelfstandig kan lezen is terecht. Door het verhaal heen wordt af en toe teruggeblikt op de Russische operatie en dat is voldoende om het verleden in relatie tot het heden te begrijpen. En waarom Kuznetsov op wraakt zint. Al ben ik nu wel nieuwsgierig naar het eerdere deel!