Een fascinerende must-read!

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.

De proloog zorgt er al meteen voor dat je ademloos wordt door de opgeroepen spanning. Cecily Wong zit aan de rand van een afgrond van wel 1000 meter diep en ze weet niet of het goed af zal lopen.
Cecily is een journaliste wiens carrière in het slop zit, en als ze door Charles McVeigh wordt uitgenodigd voor een expeditie om samen met hem een van de hoogste bergen ter wereld te beklimmen en hier verslag van te doen, grijpt ze die kans met beide handen. Charles McVeigh is een levende legende onder de bergbeklimmers.

Meteen na de proloog lees je de eerste van de conceptversies van het verslag van deze beklimming door Cecily. Door het hele boek heen staan deze conceptversies, steeds weer aangepast aan de omstandigheden tot dan toe.
Dit is een hier heel goed passende manier van de auteur om vast te leggen wat er veranderde in de tussenliggende tijd.

De personages zijn stuk voor stuk goed uitgewerkt en zijn hierdoor levensecht.
We volgen het kleine team waaruit de expeditie bestaat tijdens de beklimming van de Manaslu: de op zeven na hoogste berg ter wereld.
Op het moment dat de expeditie begint gebeuren er rare dingen zoals een diefstal en een ongeluk en daar blijft het niet bij.

Wanneer Cecily een mysterieuze boodschap op haar tent gevonden heeft is het voor haar duidelijk: er is een moordenaar op de berg...
De personages zijn zo goed uitgewerkt in het boek dat je de een meer zal mogen dan de ander, net als in het echte leven. Voor jezelf heb je al een mening wie de moordenaar kan zijn, maar McCulloch weet je weer met beide benen op de grond te krijgen.

Het is anders voor het team: hoe hoger ze komen, hoe gevaarlijker de klim wordt. Ze moeten steeds meer op elkaar vertrouwen, maar dat verandert wanneer Cecily het eerste lichaam gevonden heeft.
De ervaring van McCulloch met bergbeklimmen is al meteen duidelijk; het leest alsof ze de lezer uitnodigt om hieraan zelf deel te nemen.
“Maar een verblijf op een berg verandert je. Elk moment dat ik hier doorbreng, elke stap die ik hier zet, voelt als een overwinning. Een grote overwinning. Elke dag moet ik mijn grenzen weer verleggen: fysiek, mentaal en emotioneel. En toch zet ik door.”

Aan het einde van een hoofdstuk staat steeds een opmerking die je doet watertanden naar de rest van het verhaal.
En wie is toch die geheimzinnige fluiter, vraag je jezelf af?

“Ze begon panisch te zoeken in haar klimgordel. ‘Ik wil niet eindigen zoals Irina…’
Hij schudde zijn hoofd. ‘Je hebt echt geen idee, hè? Niemand kan je nog redden van wat er komen gaat.’
Toen sprong hij met uitgestrekte armen op haar af.
Cecily gilde.”

‘Ademloos’ is het verhaal waarvan je steeds meer wilt lezen en dat er voor zorgt dat je niet of weinig aan slapen toekomt.
Maar de lezer zal beloond worden voor deze gretigheid; met een voldaan gevoel sla je het boek dicht en geniet nog even na van deze ervaring.

‘Ademloos’ is een fascinerende must-read. Ik kijk zeker uit naar een volgende thriller van Amy McCulloch.