Een ode aan alle jongeren die dapper zichzelf zijn, in een wereld die heel vaak donker en duister is

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.

Met zijn nieuwste roman 'Twee Prinsen' bewijst Splinter Chabot dat hij niet alleen een kleurrijke verschijning is in het medialandschap, maar ook een auteur die met chirurgische precisie de pijnlijke zenuwen van onze maatschappij weet te raken. Het boek is een meeslepende, bij vlagen verstikkende, maar bovenal schitterende verkenning van liefde en de verwoestende kracht van intolerantie.

Het is hartverscheurend en mooi tegelijk om proloog I en proloog II te lezen, die voorafgaan aan vijf delen en een ontroerende epiloog.

Deze roman weeft twee werelden vernuftig door elkaar.
Aan de ene kant is er het zonovergoten, sensuele Rome, waar de jonge Richard de engelachtige Matteo ontmoet. Hier lijkt het leven even een modern sprookje: twee jongens die elkaars lichaam en de eeuwige stad ontdekken.
Aan de andere kant staan de grauwe flashbacks naar Richards jeugd op het streng gereformeerde platteland.

De contrasten kunnen niet groter zijn.
Rome: vrijheid, kleur, de speelse liefde van Matteo en de belofte van een nieuw begin.
Het Dorp: onderdrukking, een getraumatiseerde vader, en een God die blijkbaar geen ruimte laat voor een kindertekening van de hemel, laat staan voor homoseksualiteit.

Wat 'Twee Prinsen' een extra, loodzware emotionele lading geeft, is de wetenschap dat Richards verhaal gebaseerd is op een brief die Chabot ontving na zijn debuut Confettiregen. Het gaat om een waargebeurd relaas van een jongen die uiteindelijk geen uitweg meer zag.

“Ik weet niet waarom, maar ik ga nog niet naar buiten – ik voel dat ik eerst nog iets moet doen voordat ik in vol ornaat onderdeel kan worden van het feestgedruis. Langzaam loop ik naar beneden, richting de keuken. De dozen met extra flessen wijn en champagne staan hier hoog opgestapeld. Buiten klinkt de muziek. Een tijdje sta ik te wachten, niet goed wetende waarop, totdat ik zacht gekraak hoor. Het is de trap. Iemand komt in een rustig, bijna koninklijk tempo naar beneden. Het is nonna Francesca. Ze ziet er schitterend uit.”

Wanneer Richard thuis uit de kast komt, is de reactie van zijn vader zo gewelddadig en meedogenloos dat je als lezer het boek even móét wegleggen. Het is een bittere pil die de "stoere pose" van Richard in Rome direct in een ander daglicht stelt: zijn bravoure is geen arrogantie, maar een overlevingsmechanisme.

Chabot schrijft met een opvallend gemak. Zijn stijl kenmerkt zich door:
beeldende metaforen. Hij weet emoties tastbaar te maken zonder in clichés te vervallen.
Op de momenten dat het schuurt, draait hij er niet omheen. De klappen (zowel fysiek als verbaal) komen hard aan.
Het voelt alsof je als lezer heel dicht bij de auteur zelf staat; zijn persoonlijke verontwaardiging over onrecht sijpelt door de regels heen.

Het is een luid protest verpakt in een teder liefdesverhaal. Een sprookje dat al eeuwen niet mag bestaan, maar hier eindelijk een stem krijgt.
'Twee Prinsen' is een emotionele rollercoaster die je in één ruk uitleest. Het is een essentieel boek over de noodzaak van vrijheid en de destructieve impact van religieus dogmatisme. Chabot slaagt erin om een individueel drama universeel te maken.
Het boek laat je achter met een mengeling van bewondering voor de schoonheid van de liefde tussen Richard en Matteo, en een diepe boosheid over een wereld die hen die liefde niet gunt.

Lees dit boek. Niet alleen voor het prachtige taalgebruik, maar vooral om te begrijpen waarom de strijd voor acceptatie nog lang niet gestreden is.