3,5/5* Hoe mooi alles in het wild kan zijn

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen

In dit eerste avonturenverhaal over Bram, zijn zusje Pippa en Soof de hond ga je mee op reis naar Italië. De kinderen zijn helemaal niet blij omdat ze verwachten dat het een grote saaie bende zal worden, maar gelukkig hebben ze ook Soof nog. Maar die moet wel braaf zijn…

Voor in het boek stelt Pippa zichzelf en haar familie aan de lezer voor.
Ze is elf jaar en wat hier besproken wordt is zeker nog niet van toepassing op kinderen van acht jaar. Daarom zou ik het boek voor oudere kinderen aan willen raden.

“Pippa is een stoere meid. Daar is Bram stiekem ook best trots op. Ze is geen zeikerd en loopt niet te trutten zoals haar vriendinnen dat doen, maar hij weet dat ze veel gevoeliger is dan ze laat merken.”

De emoties van de kinderen worden goed weergegeven, maar soms wisselt de auteur van perspectief. Zoals ‘wij’ in de volgende regel ‘zij’ is.
Maar als je daar niet teveel op let en de typefoutjes ook niet meeneemt in je beoordeling is het een aardig avonturenboek geworden.
Het is wel jammer dat terwijl ze in Rome zijn de kinderen niets te horen krijgen over Remus en Romulus die door een wolvin opgevoed zijn, tenminste als je die legende wilt geloven.

Het avontuur dat de club van tweeënhalf beleeft is niet erg geloofwaardig en het klinkt ook niet als een sprookje. Het is belangrijk dat voordat je begint met voorlezen duidelijk maakt dat het niet echt gebeurd kan zijn.
De auteur legt achter in het boek nog uit dat dit verhaal fictie is.

Wat je wel met een korreltje zout moet nemen, is de snelheid waarop Pippa de Italiaanse taal onder de knie krijgt en dat ze even alleen naar Italië vertrekt. Ze plundert haar spaarrekening en koopt een ticket naar Italië. Haar ouders krijgen wel een brief, maar die ontvangen ze natuurlijk pas later. Gelukkig is Pippa behoorlijk slim voor haar leeftijd.

“Pippa kijkt Julio nadenkend aan. ‘Zijn de beten van de schapen eigenlijk door een arts opgemeten? Daaraan kun je zien hoe groot de kaak is van de killer. Ik heb op internet gelezen dat je de afstand tussen de tanden en kiezen kunt opmeten om te ontdekken welke beet bij welk dier hoort,’ zegt ze.”

Het avontuur dat de club van tweeënhalf beleeft is niet erg geloofwaardig te noemen het klinkt ook niet als een sprookje. Het is belangrijk om al voordat je begint met voorlezen duidelijk te maken dat het niet echt gebeurd kan zijn.
De auteur legt achter in het boek nog uit dat dit verhaal fictie is.

Het was leuk om te lezen waarom de kinderen een fotoboek willen maken met de titel: ‘Wolvenwolken.’ Het was alsof ik hier mee aan luisteren was naar het gesprek van Bram en Pippa.
De mooie tekeningen van Luc Houweling passen goed binnen het verhaal.