Krachtig verhaal met hobbelige weg

In Het lied van Ariane vond zij haar plek in een strijdgroep tegen onderwereldwezens. Ariane heeft haar Lied van Kracht moeten leren ontdekken en beheersen, maar ze worstelt er nog steeds mee aangezien haar gave al eeuwen wordt vervloekt. In het heetst van de strijd faalde niet alleen zij. Ook Elena, de leider van de strijdgroep, voelt zich verantwoordelijk. Een van hun leden is in bezit genomen door een Sirene en het is hen verboden om zich in de nieuwe strijd te mengen. Beiden voelen zich verantwoordelijk en samen met de andere leden van hun groep gaan ze op zoek naar dat waar ze wel bij kunnen helpen. Al brengt dat nog zoveel gevaren met zich mee.

Ariane en Elena waren in Het lied van Ariane al de twee hoofdpersonen vanuit wie het verhaal werd verteld. Dat is in De kracht van Elena niet anders. Ze houden er allebei niet van om stil te zitten, maar als inmenging in de nieuwe strijd ten strengste verboden is, hoe kunnen ze hun vriend Lorcan dan ooit proberen te redden van de Sirene? Ze willen zich beiden bewijzen, maar hoe doe je dat precies als je er de kans eigenlijk niet voor krijgt? Hierdoor is het begin van het verhaal vrij triest en terneergeslagen. Er wordt dan ook wel wat tijd besteed aan het gemis dat nu ineens hun leven heeft overgenomen voordat er meer actie plaatsvindt.

Terwijl het plot zich ontvouwt is voelbaar dat de hechte strijdgroep door het gemis van één lid een beetje uit elkaar is gevallen. Ze zijn sneller geïrriteerd, willen elkaar niet de schuld geven, maar enkele uitbarstingen kunnen niet voorkomen worden. Na een aantal hoofdstukken komt hier verandering in als ze iets op het spoor komen. Dan neemt het tempo van het verhaal ook wel weer even toe. Uiteindelijk is de weg naar een definitief plan vrij langdradig en dat stuk bevat dan ook weinig spanning.

Gelukkig keert die spanning verderop wel weer terug. De jongeren bevinden zich dan weer in verschillende soorten strijden en dienen alles op alles te zetten om hun krachten op de juiste manier te gebruiken. Toch is wat zij te bieden hebben vaak niet genoeg. Er zijn ook nog veel dingen waar ze weinig of niet genoeg verstand van hebben. Wanneer er bepaalde samenwerkingen gesmeed worden, slaat het verhaal ook wel een duisterder pad in. De grens tussen goed en kwaad lijkt daarmee doorbroken te worden.

De aanloop naar de eindstrijd stagneert van tijd tot tijd ook wel eens. Er worden ontdekkingen gedaan die aan de ene kant verrassend en spraakmakend zijn, maar ze gooien dusdanig veel roet in het eten dat ze hun plannen niet kunnen vervolgen. En wanneer dit fenomeen vaker terugkeert, lijkt het alsof de auteur alles op alles heeft willen zetten om het de strijdgroep van Ariane en Elena zo moeilijk mogelijk te maken. In principe niets mis mee, maar soms raak je het overzicht dan even kwijt.

Wat de schrijfstijl betreft, daar is weinig aan op te merken. Net als in het eerste deel zijn de manieren waarop iedereen hun Lied als kracht kan gebruiken, origineel en worden enorm visueel beschreven, ook al draait het om muziek. Dit is uiteraard de sterkste kant van het verhaal, maar het vernieuwende wat in het eerste deel de overhand had, is naar de achtergrond getrokken. Het plot en de groei van de personages lijkt in dit deel belangrijker en wordt dan ook meer aandacht aan besteed. Iets waar dit verhaal dan ook wel kracht in uitstraalt, ondanks de hobbelige weg ernaartoe.

In De kracht van Elena vindt een heftige strijd plaats waar het de personages niet makkelijk wordt gemaakt.