Lastig te volgen

Wat als je ongeneselijk ziek bent en je dé kans van je leven krijgt?

In het begin zat ik er vrij snel in. Het concept dat Rae de werkelijkheid waarin ze extreem ziek is, kan ontvluchten en een soort tweede kans aangeboden krijgt door in haar favoriete verhaal te stappen maakte het direct interessant. Wel merkte ik af en toe al een beetje dat de schrijfstijl soms best wel beschrijvend was waardoor uitstapjes naar bepaalde details me soms uit het verhaal haalden. Dat verdween zodra Rae zich in de fictieve wereld bevond en ze daar allemaal personages leerde kennen.

Naarmate de hoofdstukken vorderden, merkte ik dat ik steeds moeilijker bij het verhaal kon blijven. Ten eerste kwamen er ontzettend veel (dubbele) namen in voor. Zo heeft één personage maar liefst 3 benamingen, allen beginnend met een hoofdletter. Door al die uitbundige (bij)namen kreeg ik steeds minder zin om me erin te verdiepen wie wie nou precies allemaal was. Ik heb ongeveer tot de helft geprobeerd alles op een rijtje te houden, maar ik merkte ook dat ik moeite had met de verhaallijn te volgen. Er was me soms gewoon niet helemaal duidelijk wat het plan van Rae nou precies was, hoewel ik wel kan stellen dat ze haar rol als schurk in het verhaal enorm goed heeft neergezet. Ik voelde me wat dat betreft net een van de andere personages die nooit wist waar ze aan toe was wat betreft Rae.

Uiteindelijk volgt er een interessante wending waardoor mijn aandacht weer in het verhaal werd getrokken. Ik nam niet meer alle details in me op. Want in de vrij lange momenten tussen actie en spanning werd er voornamelijk gepraat, plannen gesmeed en referenties gegeven naar hoe een verhaal is opgebouwd en hoe personages zich wel of niet ontwikkelen. Dit kan zeker een leuke toevoeging zijn, maar het wist mij niet te grijpen. Na de eerste helft werd het me duidelijker welke kant het ongeveer op begon te gaan. Maar niet dusdanig dat het voorspelbaar werd. Na nog enkele tragere hoofdstukken wist Sarah Rees Brennan in de laatste hoofdstukken mijn aandacht toch nog in haar greep te houden tot de laatste zin.

Al met al was Lang leve het kwaad voor mij dus een heel dubbele ervaring. Ik heb momenten gehad waarop het boek bijna weg had willen leggen, maar vervolgens werd mijn aandacht weer gegrepen.