Blijft triest

Na de zoveelste melding is de ruzie tussen moeder Ria en oom Jakob die ervoor zorgt dat zusjes, Jasmijn en Imke, uit huis gehaald worden. Ondanks de trieste en verwaarloosde omgeving waar ze in leefden, houden ze heel van hun moeder. Maar de situatie is niet meer houdbaar en daardoor komen ze in een kindertehuis. Wat erg wennen is voor beide kinderen. Deze vele regels, maar ook eerder aangeleerd gedrag is hier niet meer nodig.

Yvonne vertelt je over de zusjes Jasmijn en Imke en over hoe ze proberen hun plekje te zoeken in hun nieuwe wereld. De contrasten zijn enorm, er is nu eten en schone kleding in plaats van lege kasten en vieze kleding. Maar er is wel een stuk minder liefde en er zijn andere kinderen. Als lezer heb je te doen met de meisjes en hoop je van harte dat moeder Ria het zal halen om de meisjes weer mee te kunnen nemen. Die continue stroom van hoop en verdriet zijn heel goed merkbaar in het verhaal en in het gedrag van de meisjes. Tevens merk je dat Yvonne de meisjes laat groeien in hun gedrag, zo wennen ze langzaam aan hun leven en ontdekken ze nieuwe dingen, maar oude overlevingstechnieken blijven ook aanwezig.

In het boek komen drie personages aan het woord, moeder Ria, Jasmijn en Tante Ceciel. Vanuit moeder Ria lees je over de strijd die ze voert om tegen de drank te vechten en ook hoe ze hunkert naar haar meisjes, maar is het genoeg? Jasmijn vertelt over haar beleving in het kindertehuis, het gevoel dat ze Imke moet beschermen en de hoop dat hun moeder hen snel komt halen. En dan tot slot Tante Ceciel die een leidster is in het kindertehuis met het hart op de goede plek. Door deze 3 verschillende blikken kreeg je als lezer een goed beeld op de verdrietige periode van Ria, Jasmijn en Imke. Waarbij je toch hoop blijft houden op een betere afloop.