Vlijmscherpe tranen

Ike en Derek krijgen beide politie aan de deur die hun vertelt dat hun zoon is vermoord.
Hun zoons hadden een relatie, was dat de reden? Beiden konden moeizaam omgaan met de suksualiteit van hun zoons maar willen dit goed maken door de moordenaar op te sporen.
Hun eigen criminele verleden komt nu goed van pas.

Hoe moet het zijn als je hoort dat je kind is vermoord. Dan komt bijna het slechtste in je boven. Daarom is de reactie van beide mannen ook heel begrijpelijk. Hun doen wat jij graag wilt doen, maar niet zult doen.

Naast het feit dat je de moordenaar van je kind wilt wreken zijn er ook vele andere actuele thema’s die in het boek voorkomen. Rassendiscriminatie. Ike heeft een zwarte huidskleur en heeft zich altijd meer moeten verantwoorden dan de blanke Buddy-Lee. Wordt vaker staande gehouden door de politie en vaker gecontroleerd. En het lastige is, hij kan zijn huidskleur niet verbergen. Het is er altijd.

En de homoseksualiteit van beide zoons. Ook hadden zij via een draagmoeder een dochtertje. In het boek wordt beschreven dat de maatschappij daar veel moeite mee heeft, met homoseksualiteit maar ook met het feit dat zij kinderen kunnen adopteren en grootbrengen. De haat die r bij veel mensen heerst maar ook bij de ouders die veel moeite hadden met hun geaardheid.

Helaas is de maatschappij zo hard. En zijn we veel minder tolerant dan dat we ons voordoen. Dit boek laat duidelijk zien dat het slechts kleine dingen zijn die er eigenlijk niet toe doen op het moment dat diegene er niet meer is.

Mooi en ook een schrijnend verhaal wat onder je huid gaat zitten.